|
AZARATH - Infernal Blasting
 <<<
BUY NOW online!
release date:
December 2003
format: CD, CD-digipack, MC
catalogue number: (Moon CD 036, Moon MC 046)
playing time: 29m:25s
file under: Satanic Death Metal
availability: available
>>> biography >>>
Pure Satanic Death
Metal massacre with unbelieveably fast drums blasted out by
Inferno (BEHEMOTH/ WITCHMASTER...). Crushing production and
heavy as fuck sound. A must!
track list:
1.
legacy of tyrant goat
2. nuclear revelation
3. false god / burn in hell
4. demon speed
5. christscum
6. damned to hell MP3
7. infested with sin
8. joy of mutilation
9. born to rot
reviews:
Globaldomination.se
On the wide, Polish death metal firmament, Azarath was
never a big, shining star like Vader or Behemoth. But throughout
the 8 years of existence they gained a well-deserved cult status
and fan-respect without any concentrated marketing. Truly they
never gave a fuck about business, still being a part of a little
label, Pagan Records. While others were making experiments with
highly-technical structures or adding some keyboards and
orchestral arrangements to make their music more interesting,
Azarath was always only about the foundation of death metal;
brutality, speed and blasphemy. “Infernal Blasting”, their
second full-length release proved the old truth; that you need a
guitar, bass, drums, a growler and nothing more to make a
murderous album.
I will lie if I say that their music is only about death metal.
There are many classical blackish elements on “IB” too, and
the special mixture of these two subgenres fructifies with a
style related only to Azarath. Just like Incantation in the U.S.,
the Poles are inspired only by the roots of extreme music. You
can hear many riffs of Possessed, old Morbid Angel or even Venom
here, but they all are taken into the borderline of brutality.
Azarath addresses their music to a narrow circle of listeners,
those who can understand their uncompromising transmission. So
the typical, sixteen years old Cannibal Corpse fans have nothing
to do with “IB” or other Azarath releases.
With “Infernal Blasting” you get a 29 minute trip through
the temple of sonic flagellation. From the elevated beginning of
“Legacy of The Tyrant Goat” you can feel that vibe. And when
it turns to blasts powered by the amazing legs of Inferno (Behemoth),
a new level of brutality is reached. The whole album is more or
less a musical monolith but there are some songs you should
really put an eye on. “Nuclear Revelation” could be a Morbid
Angel tune with its musical division of chaser riffs and
majestic slower paces (all based on blasts). Same with the
proliferating chorus. You can notice the special type of
catchiness, but uncompared to what we ascribe as catchiness in
its regular form. Still brutal and chaotic, but just very well
composed and enjoyable. “Demon Speed”, as its name hints at,
is insanely fast. Entangled riffs and raging vocals, creates the
vision of a motordriven devil’s fist. “Infested With Sin”
is the slower one, based on walking riffs and a monstrous weight
of drums, covered with some speedy solos. In spite of the
rapidity it’s no less relentless than the other ones. The
closer, “Born to Rot” is the Immolation inspired one,
especially in the second part of the song, and even Bruno’s
vocals are more in the Ross Dolan style than on the other songs.
This one is driven with some other emotions like hate, pain and
rage. In a certain point of view it’s the most progressive
track here.
Yes, the music is raw and obscure, but the musical skills of
Azarath’s members are mindblowing and it’s noticeable in the
songwriting. Inferno, known of his amazing drumworks in Behemoth
avoids any ornaments here, focusing only on thunderous blasts
and kicks, with speed related only to him. To me, he is the only
person who can drive this war machine so fast, on the whole
Polish scene. Sure, if you are a young death metal drummer, try
“Damned to Hell” for example and you’ll see if your skills
are worthy of anything. Guitarist and main composer, Bart, fills
this drumstorm with bonecrushing riffs where even slower
arrangements are heavy as a steamroller. Everything here is
directly in-your-face without useless technical complications.
Still it’s far from crudity, so you can figure out how hard it
is to play in Azarath. To make it short: Bart found a golden
mean in brutality and he’s not brushing it with primitivism.
The solos played by Bart and D. are ripping the listener’s
head off with passion, making Kerry King beg for mercy.
Bruno’s voice is mostly infected by Glen Benton with his
throaty growl and occasional blackish shrieks. Azarath
bassist’s vocals are even more deep than Deicide’s ones, so
you can understand how it fits with the music.
Production-wise, everything is massed and unclean because
Azarath’s music is nothing comparable to the popular sterile
sound. But Malta (Behemoth’s sound-engineer) knows how to make
death metal brutal but keeping all the instruments audible. A
listening session with “Infernal Blasting” brings you no
discomfort, except for the earache. Ok, the bass could be a
little bit more audible but it’s not about virtuosity. The
lyrics are pure Christ-hating, Satan-worshiping blasphemy.
Titles like “Christscum” or “Legacy of The Tyrant Goat”
gives no other option. There is no place for some philosophical
exercises, just an antichristian manifesto. And I must admit
here that I love all of Azarath’s cover arts. It’s a concept
of adding sculptures or paintings of the devil in a
negative-like style over the black background. It’s stylish
and you instantly know what is hidden on the silver disc behind
the it.
What else can I say? Should I mention that 90% of nowadays
“brutal” death metal bands are eaten alive by the raging
beast that is Azarath? Or should I give you more arguments that
“IB” is a perfect godslaughtering murder machine? No, let
the music speak for itself. I recommend it only to devoted
extreme music fans.
Zenoth
voicesfromthedarkside.de
I was enthusiastic regarding the first AZARATH masterpiece, and I am extremely pleased to report that this new one from the Polish outfit follows the same path in terms of brilliance and musical excellence. To cut it short, "Infernal Blasting" is a must-have in any serious record collection; that said, you can stop reading this review immediately in order to get this fabulous record without losing too much time. For the still sceptics, let's say that if you are a fan of devilish Death Metal in the line of what the mighty DAMNATION (Poland) delivered some years ago, this record is for you. Some Brazilian vibes could be heard now and then, think of REBAELLIUN and NEPHASTH to get a rather precise idea of what "Infernal Blasting" is about. And I have even detected some traces of IMMOLATION which spice the disc a little more. All the tracks are short and to the point (except 'Born To Rot' which exceeds the 6 minutes mark in duration), this fact accounting for the shortness of the whole disc. Needless to say the musicianship appears faultless here, guitarist Bart and drummer Inferno in particular stealing the show on more than one occasion. The production is buffed up to the max; expect a clear and rich sound which will blow your speakers down to ashes. It seems AZARATH is a household name only in their native Poland, as I didn't read that much about them elsewhere. Yet this band is vastly superior to some over praised other Polish bands who beneficiate of a better promo campaign. Make no mistake, and acquire this record without delay. A KILL!!!!
Edouard Vergriete
NECROMANCE.ES
Imaginaos lo que puede ocurrir cuando unimos la brutalidad de los IMMOLATION, las oscuras melodías y los destructivos ritmos de los MORBID ANGEL y la velocidad de los brasilenos NEPHAST pues que la música resultante de esta mezcla es la que encontraremos en los 9 temas que componen el segundo trabajo de esta salvaje banda polaca. Una banda que sabe tocar perfectamente un Death metal Satánico y brutal, donde combina y toca a la perfección partes a medio tiempo con una sección rítmica masiva con otros pasajes donde los instrumentos y los riffs se suceden a una velocidad increíble (de ahi las influencias de las bandas bandas brasilenas NEPHAST o los REBAELLIUN). No os penseis que son una banda nueva y es que basta con ver quienes son sus miembros para hacerte una idea del enorme potencial que se agrupa en una grupo: Bruno (DAMNATION), Inferno (BEHEMOTH), Bart (DAMNATION) y Trufel (YATTERING)... ?qué mas se puede pedir?
PUNTUACION: 9.00
Neo Stream
Czuliście się kiedyś całkiem osaczeni, sterroryzowani przez wasze najbardziej skrywane lęki? Kiedy ledwo łapaliście tchu podczas nocy wijąc się na łóżku słyszeliście kapanie krwi, czy czuliście wtedy zapach złego? Patrząc na krzyżyk wiszący na ścianie mieliście czasem wrażenie jakby zaczął krwawić, a figurka Jezusa doń przybitego zaczęła gnić??
NIE????
To włączcie sobie najnowsze dzieło AZARATH! Na pewno poczujecie się tak jak wyżej opisałem! A czemu?- się spytacie. A ja odpowiem: „Bo Azarath to szatan, a ty będziesz jego dziwką”!
Azarath to satanistyczny, mroczny, ciężki i miażdżący Death Metal! Utwory są tu krótkie i zwięzłe, a przy tym mają taki ładunek energii jak 100 bomb atomowych- czyste zniszczenie. Nie ma tu napierdalania „byleby szybciej”. Tempa są przemyślane. Mamy więc tu szybkie dekapitujące fragmenty jak i ciężkie wolniejsze średnie gwałty na duszy.
Produkcja jest zajebista- czysta a przy tym zachowująca feeling
undergroundu.
Gitary pracują tu rzęsiście i brutalnie. Przekazują megawaty czarnej energii prosto w głośniki. Atakują równo nie pozostawiając chwili na oddech.
Perkusja to mistrzostwo świata... wiadomo Inferno (dla mnie numero uno wśród Polskich Drummerów). Brutalnie i szybko, ale gra jest przemyślana, złożona. Rozkosz niczym dźwięk artylerii.
Wokal jest odpowiedni- niski, brutalny- taki jaki powinien być growl Death Metalowy.
Liryki... zgadnijcie o jakim rogatym panu śpiewają młodzi chłopcy z
Azarath??
Słuchając Azarath miałem w głowie dwie inne kapelki które mi się przypomniały i które tworzą na swój sposób podobną muzykę... no może nie podobną ale w muzyce Azarath po prostu czuć dokonania tych dwóch nietuzinkowych zespołów. A są to Deicide i DarkThrone. Czemu? Nie wiem... po prostu ja czuje elementy wspólne z tymi dokonaniami tych kapel.
Album bardzo mi przypadł do gustu! I tu wielkie dzięki tak dla zespołu jak i dla wydawcy: Pagan Records! Pan Tomek wydał naprawdę zajebistą płytę! Aż dziw bierze, że nikt przed nim nie chwycił Azaratha za rogi i nie zmusił do podpisania cyrografu!
Co tu dużo pisać? Muzyka przemawia sama za siebie! I dobrze bo jak panowie z Azarath zaczynają coś mówić to śmiech na sali!! Takich TRU ludzióf to ja dawno nie widziałem... ale nie istotne.
Muzyka zespołu stoi na bardzo wysokim poziomie. Powinna trafić w gusta większości manix śmierć metalu... nie trafi na pewno w gusta waszego katechety, proboszcza czy przeciętnego gej-fana kapeli Tymoteusz (sic!) tudzież innej Arki Noego (Noe= pedofil)!
Ostatnie słowa?? AVE SATAN!
I wszystko jasne :)
Autor: BlackThorn
RockMetal
Człowiek to jest jednak głupi! Pół roku zwlekałem z zakupem drugiej płyty Azarath tylko i wyłącznie dlatego, że zraził mnie do siebie slogan reklamowy w katalogu Pagan Records. "To jedna z najbardziej okrutnych i diabelskich płyt nagranych w ostatnich latach", przeczytałem kiedyś. Nie potrafię się po czymś takim powstrzymać od szyderczego śmiechu, po zapewne kilku setkach godzin przespanych przy najróżniejszych "płytach roku" bywa z tym problem. "Infernal Blasting" ściera głupi uśmiech z gęby, brutalnym kopniakiem łamie wyszczerzone zęby i wraz ze złośliwymi komentarzami wbija je z powrotem w gardło. Depcze, niszczy, mieli, wypluwa i szcza na zewłok. A imię tej bestii - Azarath. Jeszcze kilka lat temu kojarzona wyłącznie jako projekt muzyków Behemoth i Damnation, dzisiaj trójmiejska załoga jest absolutną ekstraklasą death metalu. Nie bójmy się dodać, że nie tylko jeśli chodzi o krajowe podwórko, ale także światową scenę. Nie zawaham się przy tym stwierdzić, że
"Infernal Blasting" śmiało można zestawić, jeśli nie ze szczytowymi osiągnięciami gatunku, to przynajmniej z nieco mniej doniosłymi dziełami najważniejszych, najbardziej wpływowych jego przedstawicieli. Ta płyta zionie bowiem nie tylko czystym, nieokiełznanym, perwersyjnym barbarzyństwem w treści, ale też ogromnym profesjonalizmem w formie. I to w każdym jej aspekcie - od wykonania (niewiarygodne partie perkusji w wykonaniu Inferno), przez realizację nagrań (czekać tylko, aż do Arka Malczewskiego i Studio Hendrix zaczną ustawiać się w kolejce pierwsze zachodnie kapele), po wydanie (ascetyczny, elegancki digi-pack). Wszystko jest tu najwyższej próby, a produkt finalny zadowoli najwybredniejszego fana morderczego death metalu, który wyrywa trzewia i każe słuchać diabelskich podszeptów: "kup płytę Azarath, kup płytę Azarath, kup płytę Azarath". Judasze cholerne. Tak oto doczekaliśmy się smutnych poniekąd czasów, w których jedyne powody do dumy z bycia Polakiem dają Otylia Jędrzejczak i garstka death metalowców z Azarath na czele. Bruno, Bart i Inferno olimpijskiego złota pewnie nie zdobędą, warto natomiast ich uhonorować stawiając oryginał
"Infernal Blasting" na półce z płytami. Ściągając mp3, ściągasz komunizm, kupując takie płyty - zapalasz Diabłu ogarek. I jest to dobre.
BadBlood 9/10
Metal Hammer 1/2004:
Nowa płyta Azarath zawiera 100% szatana na jeden centymetr kwadratowy plastiku. Sam nie wiem, jak kompakt wytrzymuje takie nagromadzenie zła. Już przeczytanie tytułów kawałków powoduje problemy żołądkowe. Azarath spłodził najbrutalniejsze dzieło deathmetalowe tego roku. Nie wiem, jakie założenia przyświecały zespołowi ale totalne zniszczenie, ogarniające słuchającego jest wystarczającą argumentacją. Przede wszystkim szybkość. Interno popisał się w sposób nie budzący wątpliwości, kto zasługuje na przydomek "demon speed". Nie ma chyba lepszego bębniarza do grania takiej muzyki. Oszałamiająca technika, pęd a przede wszystkim pomysły. To nie prosta nawalanka ale skomplikowane i perfekcyjnie odegrane patenty. Przyznam się bez bicia, że tych popisów słucha mi się lepiej niż ostatniej płyty Behemoth. Jednak bębny to tylko podstawa. Muzyka oparta na agresywnych, ciężkich jak cholera riffach, wyraźnie nawiązujących do korzeni death metalu. Nie ma tu specjalnie oryginalnych pomysłów. Momentami można odnieść wrażenie, że gitary są dość monotonne. Takie było jednak założenie i wara nam od tego. Na milę śmierdzi to wszystko Morbid Angel, Angel Corpse i kilkoma innymi kapelami. Bezkompromisowość tej muzyki powoduje, że tworzy się z niej wręcz nowy kanon. Jeśli więc ktoś chce przekonać się, co znaczy pojęcie death metal, powinien zapoznać się z "Infernal Blasting". Klasyczność formuły jest jednocześnie jej największym ograniczeniem, jednak Azarath nie chce wychodzić poza nią. Myślę, że Bruno, Bart i Interno głęboko w dupach mają jakiekolwiek możliwości, które pozwoliłyby im eksplorowanie innych niż death rejonów muzycznych. Liczy się tylko rogaty, sex i zniszczenie. O to chodzi, tak ma być! Zero pieprzenia i kombinowania. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że aby nagrać taką płytę trzeba prezentować poziom akademicki. Moi faworyci? Wszystkie 9 kawałków po kolei i odwrotnie. 29 minut muzyki i wszechogarniające szaleństwo. Dawno nie słyszałem tak nośnej płyty, która walnęłaby mnie po głowie. Być może nie będzie to dzieło epokowe. Być może poważni dziennikarze w kontekście przeciętnego słuchacza źle ocenią krążek, który faktycznie dla gawiedzi jest niezrozumiały i obrazoburczy. Mam to gdzieś, słucham non stop "Infernal Blasting" umieram przy każdym takcie i błagam o jeszcze. Nie ma pytań. Azarath rządzi! Death metal króluje!!
(Arek Lerch 5/5)
Thrash'Em All # 1/2004:
Wreszcie jest! Nie mogłem się doczekać drugiej odsłony w wykonaniu pomorskiej bestii AZARATH, ale the time has come, jak mawiają co chwila w Władcy Pierścieni. Infernal Blasting zawiera zaledwie 9 kawałków o łącznym czasie trwania 29 minut, ale buk mi świadkiem, że wystarczy. Napór na małżowiny uszne jest bowiem niemiłosierny. Na pewno nie mogę napisać, że nowy album AZARATH podoba mi się bardziej od pierwszego, bo tak nie jest. Oba wydawnictwa utrzymane są na praktycznie tym samym, bardzo wysokim poziomie. Nowy krążek jest jednakże chyba jeszcze bardziej precyzyjny, dopracowany, chociaż nie można mu odmówić pewnej dozy spontaniczności. Na uszy momentalnie rzuca się bardziej sterylna produkcja (efekt pracy w Hendrix i Hertz studio), co nie jest dla mnie jakimś wyjątkowym pozytywem, ale rozumiem, że intencją zespołu przestał być chaos, a jak najbardziej dokładna dewastacja narządów słuchu nieszczęśników, którzy ośmielą się odpalić sobie płytę wbrew woli rodziców. Bardzo podobają mi się partie solowe gitar, które przywodzą na myśl dokonania starych mistrzów, kiedy takie płyty jak ?Blessed Are The Sick były absolutnym mistrzostwem świata. Nie sposób nie wspomnieć także o pracy bębnów, ponieważ Inferno na każdej kolejnej płycie, na której gra, jest coraz lepszy. Jak dla mnie to, co wyprawia ze swoim zestawem na ?Infernal Blasting plasuje go na pierwszym miejscu wśród metalowych perkusistów w tym kraju. Bruno odpowiedzialny za screams & bulldozer także poczynił zauważalny postęp i jego wokale są dużo bardziej przekonywujące. Reasumując, AZARATH niczym nie zaskoczył, nie nagrał płyty, która stałaby się wyłomem, ikoną gatunku, ale nagrał płytę, która może stać się modelowym przykładem, jak powinien wyglądać prawdziwy diabelski death metal. Jako całość ?Infernal Blasting niszczy, kaleczy i obraża. Tak miało być i tak jest. Suport the Self- Destruction!
(Łukasz Dunaj 11/12)
Masterful
 Nuklearny rozkurwiony show, napierdalanie wpizdu na maksa. Tak, to nowy Azarath.Nie ma zmiłuj, nie ma uciekaj, zostań, zgiń, zostań posiekany. Nikt na tej polskiej posranej, bojącej się Gorgoroth ziemi nie jest w stanie odperzeć ataku Azarath. Moc, siła, zniszczenie. W imię Szatana, kaki, spirytu, wpierdolu. Intensywny do szpiku kości, masywny, bolący death metal, taki jakim miał być od zarania dziejów. Nie ma ubierania się w jeansy, t-shirty, tu panuje skóra, dzicz i zniewolenie. Uwielbiam tę płytę za klimat starych czasów, za jej pojebanie, za zakręcenie. Ktoś powiedział, że we współczesnym metalu nie ma ducha tego, który tkwił w tej muzyce dekadę temu. A tu? Tu jest wszystko, wszystko!! Siara, skóry, wpierdol po koncercie i Szatan.... Evil speed? Hymn, zniszczenie. Taka jak cała ta płyta, wreeszcie TAKI death metal jakim być powinien. Nie ma zmiłuj, na kolana i jebać baniakiem o podłogę, w imię kaki, zniszczenia, rozpierdolu!! Azarath? tak - rozpierdala!!
(a.p. ocena: 10/10)
Metal Heart
Pagan splunęło iście piekielnym jadem! W ciągu miesiąca splugawić świat dwoma wybitnymi albumami to nie lada wyczyn. Mam oczywiście na myśli Anima Damnata, których propozycję przedstawiłem nieco wcześniej oraz Azarath. Ci ostatni to po prostu definicja gatunku, który popularnie nazywany jest "death metalem", to obraz, czym ów gatunek powinien, a czym powoli przestaje być. Trudno mi racjonalnie podejść do piekła wydobywającego się z moich głośników, bowiem "Infernal Blasting" jest niczym wulkan energii, którego przejście jest równoznaczne z absolutnym zniszczeniem...Ponure riffy, solówki przemykające niczym błyskawica, potężny growl...i Inferno, którego talent i ogromna praca, wywindowały na szczyty muzycznego geniuszu. Wszystko to spowija całun nuklearnego grzyba, szarego i ziającego śmiercią...atmosfera, której nie sposób opisać słowami. Na kolana przed Azarath! Ślijcie przekazy do Świecia nad Wisłą, wspierajcie podziemie, bo ta płyta to dedykacja dla Niego i dla Was maniacy! Śpieszcie się...
(Marcin Ratajewski, ocena 10/10)
Mega Sin #2/04
Azarath - nie mam pojęcia, czy bardziej przez wzgląd na muzykę, czy raczej sugestywne deklaracje, którymi członkowie zespołu efektownie żonglowali przy okazji promocji debiutanckiego "Demon Seed" - zwykło się określać mianem najbardziej bezkompromisowego przedstawiciela polskiej sceny metalowej. Co by nie mówić, opinie takie potwierdza ich drugi krążek. Często zapomina się jednak o tym, co kwartet ma do zaoferowania poza samym kopnięciem. Generować niestrawny jazgot potrafi bowiem wielu, lecz przekuć go na naprawdę
interesujące, nie pozbawione wielu niuansów kompozycje, jest przywilejem nielicznych. Wystarczy posłuchać obłędnych wręcz partii perkusji, by docenić olbrzymi warsztat muzyków. To swoisty paradoks: okazuje się, że w zasadzie dość konserwatywny, pełnymi garściami czerpiący z tradycji gatunku, death metal, może zabrzmieć niewiarygodnie świeżo i przekonująco, co robi wrażenie zwłaszcza na tle zramolałych już nieco klasyków i pozostających pod ich niewolniczym wpływem debiutantów.
(9/10 - Krzywy)
Mrock
Azarath już na poprzednim krążku, Demon Seed, udowodnił, że przeciętnym bandem na naszym skromnym słowiańskim poletku nie jest, ale że przenosząc na rodzimy grunt najlepsze wzorce potrafi stworzyć iście diabelską, na kilometr cuchnącą siarką potężną muzę, która nie dość, że z impetem wbija się w czachę i ani myśli stamtąd wyjść, to jeszcze w swej zaciekłości idzie o wiele dalej niźli rzesze naszych pseudometalowców. Jak dla mnie Azarath ma zadatki na polskie Deicide, o ile można takie porównania czynić. Jednoznacznie antykrzyżowy przekaz skumulowany w kilkadziesiąt minut surowego death metalu na wysokim poziomie. Na szczęście nie jest to death bliski doomowi, ale raczej skłaniający się ku blackowi, co prawda bez skrzeku i podniosłych klawiszy. Niezły growl to na pewno jedna z większych zalet Azarath. Poza tym, gdybym chciał wymienić ich więcej, to musiałbym w zasadzie wyliczyć poszczególnych instrumentalistów plus prawie każdy kawałek po kolei. Nie ma sensu, prawda? Powiem więc tylko, że jeśli rusza cię death, nie przepadasz za ojcem Rydzykiem i cierpisz na głód polskiej szatańskiej muzy, to leć jak najprędzej do sklepu po Azarath!
(YM )
VAMPIRE MAGAZINE (www.vampire-magazine.com)
Again a release that has been out for a little while, but got distributed poorly I guess and I don't want you to miss out. Right now it's bloody hot and it only got hotter when I heard Azarath's Infernal Blasting. Azarath plays that style of black/death metal that's somewhere in between Krisiun and Belphegor, heavy as a freight train, fast as a shark and more demonic than Satan. The only real difference is that Azarath kicks a whole lot more ass than the aforementioned bands, as both Krisiun and Belphegor lost their rough edge in my opinion. So what is Azarath's rough edge? Well, i don't often call drums "inhuman" but this time I will and suprise, suprise! The drummer is none other than Inferno of Behemoth. Excellent job he did, cause mostly this type of music will pass you by and you never know what the fuck hit you. But not in this case, his breakes and overall control over his drumkit are unquestionably extreme and a case of borderline death metal drumming and if you ask me a way better job than his drumtracks for Behemoth. The guitars do a fine job, riffs are there all the time and are not that original most of the time, but sometimes they surpass mediocrity. Same goes for the guitar leads, but they cut the songs deep every now and then and keeps it all interesting. Productionwise I got nothing to complain, it's not slick and it's not murky, it's not too clean, it's kind of dry and grainy and just suits this music fine. This blastfest luckily stops at little less than half an hour, enough to keep me on the edge. And let me tell you that it is enough, cause this type of music grabs you by the balls and after half an hour it hurts like hell. Any negative comments? Well, in a whole it's not that original, but the really excellent drums are and because of the intensity of the songs I say the hell with originality. It's a little while that I heard such a blast fest, and the title says it all.
(Jeffrey on June 8, 2004)
STREFA KLIMATYCZNA
Ta płyta wzbudziła mnóstwo sensacji jeszcze przed oficjalną premierą. Przbąkiwano, że Inferno nagrywając bębny, przeszedł samego siebie. To akurat nie dziwi- lata praktyki i chorobliwej pasji doprowadziły go do ścisłej czołówki rodzimych pałkerów. Ale Azarath to nie tylko umiejętności wspomnianego osobnika. To także dawka soczystego, obskurnego death metalu. I właśnie na to przede wszystkim czekali ci, którzy maltretowali swą psychikę zawartością "Demon Seeds". Wszystko pozostało na swoim miejscu - "Infernal Blasting" nie rozczaruje żądnych siarczastych dźwięków ekstremistów. Azarath szydzi z wszelkich przejaw nowatorstwa, brzydzi się nie tylko cybernetycznym schorzeniem, ale przede wszystkim cywilizowania pierwotnego wynaturzenia. To death metal z krwi i kości- bez taniej kokieterii i kompromitującego upiększania, bez "kojących" zwolnień i eksperymentów. Słabym psychicznie wstęp surowo wzbroniony- chyba że drzemie w nich natura mentalnego masochisty. "Infernal Blasting" to kop nie tylko dla nieprzeszkolonych do ekstremalnych warunków. Płyta porazi nawet największego konesera gatunku - intensywnością przekazu i emanującym z dźwięków jadem. To brutalność posunięta niemal do granic możliwości - wrażenie to potęguje prostota (tu rozumiana jako graniem według tradycyjnych reguł- bez zadomowionego także w śmiercionośnym łojeniu kombinatorstwa) przekazu. Nie ma mowy o możlwości zaczerpniecia świeżego oddechu - aromat siarki cały czas wznosi się w powietrzu i wsiąka w każdą komórkę mózgownicy. Azarath niczym walce drogowy- najeżdża na ryj i po maltretującej transformacji, zrównuje go z ziemią :-) Nie ma sensu dłużej rozdrabiać tej płyty. Bo niby co jeszcze można tu dodać ? Koneserzy melodii raczej nie będą mieli ochoty na seans zapoznawczy. Niewyżyci ekstremiści, którzy uwielbiają faszerować się zapachem siarki, pewnie od jakiegoś czasu nie wypuszczają płyty ze sprzętu odtwarzającego. Zachowanie obojętności nie wchodzi w rachubę.
(Małgorzata Gołębiewska 8.5/10)
ENCYCLOPAEDIA METALLUM (www.metal-archives.com)
Fucking great. All the weak, badly structured and loose sounding bands should just listen to just the first minute of this LP to take note of how to be greatly professional. Very fast, very brutal. Everything is put together crisply and professionally. The vocals are brutal roars, the drumming is fast and controlled and the guitar work is very accurate sounding in accordance with the rest of the band. The music is very fast and manic and the time changes are supreme. Not a massive fan of the solos though, they show no variation or change in tempo and are the usual fast and boring variation. Actually, there isn't much variation in general on this LP. But, if it is just brutal and fast as fuck you are looking for, this LP is fucking brilliant in that aspect. Track 8, "Joy of Mutilation", is possibly my favourite track, that has an impressive intro and has by far the best solo of the bunch. Yeah, good shit.
(Sportswear, March 9th, 2004, 87%)
HORNA
Polskę się chwali za kapele takie jak Decapitated, Behemoth czy wszędzie znany Vader. To dobrze, ale świat jeszcze nie poznał Azarath! Ten skład pijaczyn, czcicieli szatana i wszelkiego bluźnierstwa jeszcze nie wypłynął tam gdzie trzeba po „Demon Seed”. Ale teraz nadszedł czas kompletnej anihilacji tego co święte i czyste – oto nadchodzi drugi krążek tych świrów „Infernal Blasting”! Muzyka zawarta na tym krążku to czyste zło i piekielna moc. Muszę przyznać, że Pagan Records może się pochwalić obecnie jedną z najbardziej ekstremalnych i niszczycielskich formacji w tym kraju. Coś w tym jest, chociaż panowie nie stroją się o 5-6 tonów niżej to i tak ich zabójczy death wypada zadziwiająco wręcz. Nie ma się co dziwić, bo tę potępioną grupę tworzą sami psychopaci z Brunem i Infernem na czele! Muzyka Azarath powinna być w ogóle zakazana do słuchania, ale że ludzie z Pagan są zdolni to wydać to chwała im za to, bo to jedna z najlepszych płyt...powiedzmy to sobie szczerze 2004 roku. Późna data premiery, aż się prosi aby podłączać „Infernal Blasting” pod rok 2004 i tak właśnie zrobię. Nie da się nie powiedzieć o tym, że ich działalność zarówno w studio jak i na koncertach to istna dzicz mająca na celu zniszczyć wszystko co słabe, a kto się nie podporządkuje niech mu kakaowe oko zarośnie i udławi się własnymi rzygowinami. Nie da się ianczej pisac o tej płycie, bo od początku do końca ocieka ona złem i dewastującą nasze nędzne czaszki aurą. Jeśli bawią Was polskie odpowiedniki deicide`owskich litań do szatana, ale w bardziej skomasowanej, ekstremalnej i dopracowanej formie to wybór jest prosty – Azarath „Infernal Blasting”. Gdy Wasz proboszcz dowie się co macie w domu nałoży na Was ekskomunikę i szybko wyśle pluton egzorcystów. I jeszcze jedno, na płycie powinno pisać, aby ją dotykać w rękawiczkach, bo palce od niej czernieją hahaha. Daję tą ocenę z pełną świadomością, że czynię źle hahaha – 10
(Paweł Parcheta)
No kurrrwa jego zapierdolona mać! To jest to! To jest Szatan! To jest miazga! Najbrutalniejszy zespół na polskiej scenie zabił i nie zostawił nic!!! W porównaniu do "Demon Seed" jest szybciej, jest niżej, jest po prostu porażająco! Brzmienie rozrywa na strzępy - w pełni akustyczna perkusja dudni po całym ciele, od głowy przez dupę po nogi! No nie powiem, teraz w 100% przekonałem się do umiejętności największego abstynenta, hehe, jaśniepana Inferno. Kolega na bębnach wypierdala w kosmos 99% tych pseudo-zajebistych perkmanów, jakich teraz się od chuja namnożyło na świecie nam! I dobrze! Nie brać jeńców!!! ALe kurwa jakie kompozycje Pomorzanie stworzyli, to bania mała! Od zabójczych blastów, niemiłosiernego piłowania i niskiego jak diabli growlu Azarath zapodaje nam pochlastane technicznie, zgwałcone tak bardzo, jak tylko się da aranże, które totalnie rozkurwiają!!! Dla mnie "Infernal Blasting" to murowany kandydat do płyty roku szatańskiego 2004! Nie przejmując się trendami, byciem modnym i sprzedaniu się nagrali jedną wielką pierdoloną masakrę, która na pewno zapisze się złotymi zgłoskami na piecu Szatana... I to tyle... A na koniec wskazówka od wuja Bartka - zapuście sobie płytkę na maxa! Odlecicie, hehe!!!
(9,5 Bart)
METALINSIDE.PL
Uaaaaaa.... Ależ Pagan Records zaszalał nieprawdopodobnymi wydawnictwami. Dopiero co jestem po orgii z "Agonizing Journey Through The Burning Universe and Transcendental Ritual of Transfiguration" - Anima Damnata, a już me oczy cieszy materiał, najbardziej chyba wyczekiwany przeze mnie w ostatnim czasie, mowa oczywiście o "Infernal Blasting" chłopców z Azarath. Heh, a są jeszcze nowe Witchmaster, Thorneum.... Powiem wam, że drugi "longplay" Azarath przekracza wszelkie granice metalowego jadu i ognia. Brutalny, szybki, bezlitosny death metal, znakomite ciężkie, czytelne brzemienie, a przy tym zupełnie zachowana pełna surowość. Nie ma wytchnienia, począwszy od otwieracza "legacy of tyrant goat", torpedującego absolutnym zwyrodnieniem, wszystkie numery chodzą z chirurgiczną precyzją i niekontrolowanym szaleństwem. Dojebał mi za wszystkie czasy demon speed, do szpitala z przetrąconymi lędźwiami wysłał damned to hell. Inferno dołożył soczystego kopniaka w ten materiał, bębny po prostu przygniatają ciężarem. Ciary przechodzą po plecach. Wszystko tutaj rozpruwa, zwierzęcy wokal Bruno, soczyste gitary, wspomniane, pełne mięsa garki. Takiego dokładnie następcy osławionego "Demon Seed" oczekiwano wszędzie gdzie dotarło święte słowoAzarathhe he... "Infernal Blasting" daje popalić w dupsko jak mało który krążek. Okładka nie śmierdzi ani voivodowskim kosmosem, ani flakami vide Cannibal Corpse. Prosta, acz wymowna kontynuacja tego co widniało na obrazku premierowego cd. Dla tych szperających za szczegółami mała informacja odnośnie miejsca realizacji, którym było lubelskie Hendrix Studio w Lublinie. Trójmiejska horda pracowała tam z Arkiem "Malta" Malczewskim, producentem pomagającym uprzednio m.in. Behemoth czy Misteria... Bang your head for satan & bang your head for
Azarath!
Hords of Absurd (http://www.hords-of-absurd.prv.pl/)
Cóż, Azarath jest tworem interesującym i napewno bluźnierczym. "Infernal Blasting" to druga długogrająca płyta tegoż zespołu. Pierwszej nie było dane mi usłyszeć zatem nie będę się na jej temat wypowiadał. Azarath prezentuje dosyć bardzo rzucający mięsem Death Metal. Wszystkie kompozycje są szybkie, agresywne, wręcz NAPIERDALANE!!! I dobrze, że tak jest. Death Metal w takim wykonaniu to coś mało spotykanego w dzisiejszej Polsce. Na tym materiale nasz uszy popieści pare solówek gitarowych, lecz nie spodziewajcie się usłyszeć tutaj technicznych wymiotów czy zróżnicowanych parti wokalnych. Przecież nie oto chodzi w Death Metalu...a napewno nie w takim Death Metalu jaki prezentuje Azarath. Ale trzeba także przyznać, że chłopaki wiedzą jak się obchodzić z instrumentami, bo takiej muzy żadne beztalencia nie odegrają. Poprzez wszystkie dziewięć utworów odegranych ku chwale Rogatego Pana słychać nienawiść, zniszczenie, rzucanie mięsem etc. Płyta jest warta uwagi i polecenia. Tak jak już wspomniałem wcześniej, mało jest takich kapel na naszym rodzimym rynku. Każdy fan ekstremalnego Death Metalu będzie zachwycony tą płyta. 7/10
(Ancient)
METAL.PL
Panowie z Azarath już od czasu wydania pierwszej płyty znani są zarówno ze swoich dość radykalnych i stanowczych poglądów, jak i z bezkompromisowej i agresywnej muzyki. Muzyki, którą wielu uważa za istną definicję gatunku. Dla niewtajemniczonych - Azarath to twór pomorskich metalowców grających bardzo brutalną muzykę (co chyba jest oczywiste, ponieważ muzycy Azarath znani są również z tak zasłużonych zespołów jak Behemoth czy Damnation) i prezentujących za jej pomocą swe równie zdecydowane poglądy. Na płycie Infernal Blasting, Inferno i spółka wytoczyli swoje działa po raz drugi. I co tu wiele gadać, uraczyli metalową brać takim ostrzałem, że wielu do dziś nie może się podnieść (a krążek ukazał się pod koniec ubiegłego roku!). Po wrzuceniu do odtwarzacza kompaktu z tajemniczym napisem Azarath jednego możesz być w 100 % pewien - za chwilę Twoje uszy, umysł i czarne serce zalane zostanie większą porcją piekielnego jadu, szatańskiej smoły, diabelskiej siary i smrodu spalenizny niż się mogłeś tego spodziewać!
Największe wrażenie oczywiście (przynajmniej na mnie) wywierają bębny, za którymi jak już wspomniałem zasiadł Inferno, znany wszystkim przecież jako wyśmienity perkusista Behemoth. Odwalił on chyba najlepszą robotę w życiu - nie wiem, czy kiedykolwiek słyszałem lepszą grę na garach! Jest wielu świetnych pałkerów na naszej scenie, ale chyba nikt nawet w części nie jest w stanie grać tak jak Inferno! Brzmi przecież jak automat, jednak zachował ten magiczny podźwięk ludzkiego uderzenia, którego nie zastąpi żadna maszyna. Wielu mówi, że przeszedł samego siebie - i to jest prawda! Nawala w te gary z nieprawdopodobną częstotliwością... Tego po prostu trzeba (z naciskiem na "trzeba") posłuchać. Jeśli chodzi o gitary - nie ma wątpliwości, i w tej kwestii muzycy sieją zniszczenie. Grają szybko, ciężko i ostro. I co z tego, że wszystkie te przymiotniki można by przebić, nagrać partie wioseł jeszcze dynamiczniej, że mogłyby one ważyć parę ton więcej, skoro właśnie w takich proporcjach zmiatają z ziemi, walą po jajach, prostują mózg... Co do wokalu również nie można mieć żadnych zastrzeżeń. Jest potężny, genialnie się komponuje z resztą, po prostu kolejne mistrzostwo świata!
Płyta została rzekomo nagrana bez wykorzystania żadnych nowoczesnych pomysłów realizatorskich, tak jakby była sobie końcówka lat 80-tych i nikt nawet nie śnił o wszystkich pokręconych pomysłach XXI wieku. I to chyba było genialne posunięcie. Wcale nie brzmi zbyt surowo, wręcz przeciwnie, rozwala ładunkiem emocji, który chyba tylko poprzez taki sposób nagrywania może być dokładnie przekazany słuchaczowi.
Ludzie! Nie narzekajcie więcej, że nie ma na rynku brutalnego grania! Co z tego, że najlepiej się sprzedaje komercyjne pitu-pitu w klimatach nowego In Flames (z całym szacunkiem dla ich dawnych dokonań, ale tej nowej płyty nie da się słuchać) albo jakieś zakręcone kapele typu Slipknot. Brutalności jest tyle, że tak naprawdę powinna ona dominować na scenie. Nie wierzycie? A więc zamówcie sobie od szanownego towarzystwa z Pagan Records Infernal Blasting, a przy okazji uraczcie się ich innymi niedawnymi wydawnictwami...
I poproście kogoś, żeby Was zdrapał ze ściany!
Pioter
>>> submit
a review
|
