|
HERMH - Eden's Fire
data wydania:
marzec 2006
format: CD-digipack
numer katalogowy: (Moon CD 042)
czas trwania: 40m:12s
styl muzyki: Black Metal
>>> biografia >>>
Długo oczekiwany, trzeci, duży album jednego z
najciekawszych zespołów Black Metal w Polsce. Mieszanka
ekspresji, symfoniki i wręcz teatralnego rozmachu zetknięta z
agresywną, zwierzęcą brutalnością. Ciężkie, niekiedy wręcz
death metalowe brzmienie, wplecione w orkiestralne aranżacje i
wokalna ekwilibrystyka Barta, to znak rozpoznawczy obecnego
stylu HERMH. "Eden's Fire" to bardzo mocna, intensywna
płyta od początku zasypująca słuchacza lawiną dźwięków.
Ciekawym dodatkiem jest dołączony do albumu teledysk,
zrealizowany przez Radka "Larry TM" Grabińskiego -
autora min. clipów Closterkeller.
program płyty:
1.Prepare To Revolt
2. Back From Divine
3. SeptuAnnu -Theory of Nature
4. Immortal Stars
5. Fear of Blood -
MP3
6. Eternalization
7. Vampyronium
8. Fury
+ "Prepare To Revolt" video-clip
recenzje:
BurningBlack.net
This Polish Black Metal sextet, formed in 1993, have
released seven works at the time, being "Eden's Fire"
their six and penultimate opus. This album seems to be the
middle chapter of a trilogy composed by their previous effort,
"Before The Eden - Awaiting The Fire", "Eden's
Fire" and the recently released (and latest work to date)
"After The Fire - Ashes"… The music this band
delivers could be described as an extreme form of Black Metal,
where the rustic, sometimes even Death Metal inspired riffs and
the precise, extreme drumming are blended with several symphonic
keyboard-driven layers, creating intense, dismal and chaotic
atmospheres complemented by a raw, mid toned vocal work…
The music moves over varied, technical and complex structures,
reminding me of the sound of Emperor (especially at the opening
track "Prepare To Revolt") with some slight, very
slight indeed, Arcturus traces at the most atmospheric passages,
but the most obvious influence you can hear here, is undoubtedly
the sound of Dimmu Borgir; this work sounds pretty stylistically
similar to "Puritanical Euphoric Misanthropia", so do
not expect any innovation here… The musical quality of
this record in undeniable, but unfortunately creates the feeling
that we have heard it somewhere else before. The Cd also
contains a bonus video track for "Prepare To Revolt",
a really crude and satanic video clip, which has been already
banned, according to the label's page, in all Polish TV stations,
and believe me; it's not hard to find out why… "Eden's
Fire" also features a killer artwork, consisting in
blasphemous and nightmarish images created by the well known
visual artist Graal (who have worked with bands such Behemoth,
Vader, Rotting Christ and Enslaved among others)… by the
way, the full version of version of this album comes in a 6
panel digipack with 20 pages booklet… Although this album
is absolutely not a bad work at all, the originality here is
almost inexistent so I would only recommend this album for Dimmu
Borgir devotees and for every fans of the so called third wave
of Black Metal… (AP)
Xtreemmusic.org
Nuevo Larga duracion de los Polacos HERMH, y segun su hoja informativa son la perfecta mezcla entre BEHEMOT, ARCTURUS, EMPEROR y NILE, bueno despues de escucharme el disco unas cuantas veces, de esa lista nos vamos a quedar con los grupos EMPEROR en primer lugar, y luego unos BEHEMOTH de los ultimos discos, o a partir del "Satanica" como se prefiera, los EMPEROR de su era del IX Equilibrium , por que de NILE yo aqui no escucho influencia alguna, al menos que se deje ver con claridad, y creo que despues de tener un pitido en los oidos de tanto escuchar el disco para esta critica, deberia al menos ver esa influencia, en su lugar pondria algunos retazos de unos DIMMU BORGIR, aunque aviso que son minimos esos detalles, casi nulos, pero se dejan sentir. Pues bien despues de hacer las siempre odiosas comparaciones, ya sabreis que lo que hay dentro de este trozo de plastico llamado Cd es un Black Metal Melodico bastante rapido, y por favor no penseis en grupos raros que ya todos sabemos, pensar en EMPEROR, y luego la influencia Black Death Metal de grupos como BEHEMOTH.El disco en si es muy bueno, tiene una produccion mas que notable, unas composiciones sublimes, pero, aqui viene el asqueroso pero, se me repite algunas componsiciones que parece que ya han echo mil veces otras bandas (Si como las citadas por ejemplo), mencion especial para temas como "Fear Of Blood" con un comienzo BEHEMOTH cien por cien y que seguira durante casi por completo durante toda la cancion, luego en canciones como "Eternalization" se puede notar la pequena influencia a DIMMU BORGIR que nombro, aunque antes de que se me olvide decir que de su etapa del "Spiritual Black Dimension" . Despues de leer estas lineas ya sabeis, a los que les gusten los grupos antes nombrados como referencia, ya teneis aqui algo que
escuchar.
Ińaki Albuerne
Pestilent Death 'Zine
Przyznam szczerze bez bicia, że nigdy nie byłem fanem HERMH i nawet nie słyszałem ich poprzednich materiałów, bo jak wszyscy wiedzą nie jestem zagorzałym fanem symfonicznego black metalu. No ale po przesłuchaniu najnowszej płyty białostoczczan możliwe, że odrobinę zmienię swoje nastawienie. Pomimo jakiś tam problemów z cenzurą, co ostatnio robi się coraz bardziej popularne w naszym kraju, HERMH wydał solidny black metalowy album, który na tyle mnie uwiódł, że będę musiał nadrobić braki i zapoznać się z poprzednimi dokonaniami zespołu. Bart wraz resztą ekipy nagrali materiał brutalny, chwilami przerażający, a czasami nawet wręcz teatralny. Nie przeszkadzają mi nawet klawisze pobrzękujące w tle tworząc wampiryczny klimat, a to już jest ogromny sukces tej kapeli, bo innym jest raczej ciężko przekonać mnie do siebie klawiszami (no może z paroma wyjątkami). A może ja się po prostu starzeje…Nie zmienia to jednak faktu, że słuchając "Eden's Fire" czuje się spływającą po ciele krew, sączącą się z ran powstałych od pogryzienia przez wydobywające się z głośników dźwięki. Nie da się uniknąć także poparzeń spowodowanych buchającymi płomieniami, które opanowują całe pomieszczenie tworząc totalne piekło. Dobrą robotę wykonał zarówno Socaris odpowiedzialny za mordercze gitary, Hal za niszczący bas, Icanraz za piekielną perkusję i Flumen za wampiryczne klawisze (sam nie wierzę w to co wypisuje na temat parapetu). No i oczywiście nie może zabraknąć głównego sprawcy pożaru w raju, czyli Barta, który swoimi wokalami sieje niezłe spustoszenie wśród przebywających w Edenie owieczek. Co do jakości brzmienia płytki nie będę się wypowiadał bo nazwa Hertz mówi wszystko. Także jakby nie było płyta naprawdę dobra. No i jeszcze posiada teledysk do utworu "Prepare To Revolt". Także można posłuchać i pooglądać.
Wasiu
invisibleoranges.com
Symphonic black metal is one of my least favorite kinds of
metal, with possibly only symphonic power metal faring worse.
However, Poland's Hermh mostly avoids the "O Fortuna"
pro wrestler fanfare that most of the genre seems like to me.
Big keyboards lard up the mix, of course, but the guitars cut
through with sharp tones and smart riffs. No such luck for the
vocals, which feel merely functional.
Despite all this, the album is quite listenable, thanks to solid
songwriting. I'll also grudgingly admit that the keyboards get
interesting when they drop the string presets for piano ones.
"Eternalization" wakes up near its end with
Enslaved-esque chords; "Fear of Blood" has cool vocal
harmonies. Fans of Dimmu Borgir et al. should snap this up.
Executionerzine.com
Esta formación polaca empezó allá por el 1994 con una demo y
con este "Edens fire" nos presenta ya su tercer disco
de estudio, el cual representa su primer larga duración desde
el fantástico "Angeldemon" de 1997, lo cual
representa nada más que nueve anos de parón, si no contamos en
EP que editaron en el 2004. Cabe destacar que en su formación
encontramos a tres personas también implicadas en Abused
Majesty, banda a la que tuve el placer de entrevistar para este
webzine hace un tiempo ya.
Musicalmente hablando, Hermh son una banda de Black Metal sinfónico
que se centra en el tema del vampirismo, lo cual de buenas a
primeras puede asustar a más de uno al recordarle a la banda
que todos estamos pensando, pero en esta grabación, así como
en sus anteriores, y excelentes, trabajos no se puede ver
ninguna referencia a esa banda, sinó más bien, y
principalmente, a los noruegos Emperor, sobretodo por lo
trabajadas que están sus composiciones y como recuerdan en
cierto modo a la música clásica, así como por los
teclados(que también pueden recordar a los últimos Dimmu
Borgir, aunque algo más agresivos, por lo cual también
recuerdan un poco a Anorexia Nervosa), pero se podría decir que
tienen una variedad vocal más amplia que esas bandas, no paran
de mezclar voces gritonas típicas del Black con otra graves de
distinto registro y alguna clara que tiene cierta similitud con
algo de Borknagar(y como curiosidad, unas vocecillas agudas que
aparecen en el quinto tema que quedan muy teatrales). Con esto
creo que queda bastante claro lo que uno encontrará en este
disco y a quienes puede atraer.
Pasando al apartado de la producción, que tiene su importancia
en un disco de estas características, sobretodo por la cantidad
de elementos que contiene, la velocidad y la necesidad de que
esten bien combinados, la verdad que es de sobresaliente; está
claro que hay cierto caotismo(como ya había en los discos de
Emperor también), pero es que suenan los instrumentos de
muerte, y no se hace empalagoso para nada, no han caído en las
monadas.
Si sus discos anteriores estaban muy bien, este sin duda está más
que a la altura, han ido un poco más allá en cuanto a
agresividad, y la ejecución es muy notable también(vaya
trabajazo el batería), sobretodo porque los riffs no me parecen
ultratípicos, aunque guarden fuertes similitudes con los de las
bandas citadas.
Además, también está muy currado en cuanto a presentación,
con una portada bellísima, y incluyendo un videoclip del primer
tema, "Prepare To Revolt", con bastante sangre y
crucifijos y toda la parafernalia, que sin ser super original,
está currado al menos, no es un video cutre.
Para qué darle más vueltas. Esto es un buen álbum de Black
sinfónico, pero Black al fín y al cabo, no se va por las ramas
góticas ni demasiado melódicas, y con la calidad que suele
venir de Polonia.
Puntuación: 9/10 Jeroni Sancho
Nocturnalhall.com
HERMH made their comeback in 2004 after a seven years
longing hiatus with the release of an EP. Meanwhile, the line up
had changed and only Bart of the founding member was left. Another
two years later, after the release of Before The Eden –
Awaiting The Fire, HERMH now finally present their new release
Eden’s Fire. An album with that title had already been
planned before the split up, but was completely new written now,
because the musical orientation of the band has changed a lot.
Earlier, the band’s music could be clearly classified as
black metal, although there were several other influences too.
Nowadays, their style can be, if at all, called symphonic black
metal, but implements as well death metal elements. Also
progressive influences similar to newer Emperor or even a bit
Enslaved can be found.
The leading melodies are shared by guitars, strings/orchestra and
the piano, and alter many times. By the use of continuous breaks
and speed changes, Eden’s Fire gets a very special
atmosphere. Although the album doesn’t ever go straight
forward for more than a few beats, it generates a lot of drive and
at the same time it has something harassed and hasted. The second
half of the album reminds me sometimes of Waltari’s
legendary Yeah! Yeah! Die! Die! album, as it has some fairly wild
orchestral arrangements. As well in the second part, the piano has
its strongest moments. Especially in songs like Eternalization and
Vampyronium it creates some very nice reverse melodies to the main
themes of the song. Just as manifold as the music Bart’s
vocals are. He covers the whole spectrum of both black and death
metal techniques.
It needed some replays until I got into this album. The first
impression one may get, is that Eden’s Fire is quite
unapproachable, and for sure it isn’t an album you listen to
en passant. You might most likely need some time to get used to it
and to see the whole album as an unity, but then, it won’t
lose its hold of you.
An outstanding album, of which isn’t done justice just
calling it symphonic black metal.
Seb/ Rating: 9/10
Pavillon666.fr
Hermh est un groupe qui a été formé en 1993, a sorti deux démos, trois cds (Echo, Taran et Angeldemon) et joué a l’époque avec Vader, Behemoth et Lake of Tears. Il se fait signer chez Pagan Records en 1996 mais le groupe split et l’album qui devait etre "Eden fire" ne sort pas (dommage). Bart (chant) reforme le groupe en 2003 et recrute ses membres chez Abused Majesty et Asgaard. Il est alors le seul membre du line up original. En janvier 2004 Hermh nouvelle formule entre au studio Hertz pour enregistrer le mini-album "Before the Eden - Awaiting the Fire", dont le style est défini par le groupe lui-meme, comme du Sympho-Vampiric Black Métal. Apres de nombreuses dates, le groupe retourne au studio Hertz et enregistre enfin "Eden Fire".
Tres loin (trop?) de révolutionner le genre, "Eden fire" est un album de qualité dans un style Black Métal symphonique assez fouillé avec des touches Death dont les influences d’Emperor et de Dimmu Borgir sont a peine cachées.
Des parties Violentes et en mid tempo s’enchaînent pendant 40 minutes et on peut dire que c’est plutôt bien joué. On a affaire a un groupe Polonais dont la technicité est souvent un point d’honneur, bien que les origines musicales ne soient pas aussi visibles que dans le cas d’autres groupes de ce style comme Crionics premiere période .
Les orchestrations au clavier sont magnifiques mais on se demande si c’est Mustis de Dimmu Borgir qui joue, surtout que les descentes de piano typiques du groupe sont tres présentes ici aussi.
Hermh s‘appuie sur de tres belles mélodies et les arrangements guitares/synthés sonnent vraiment bien. Les guitares justement, ont parfois un coté black métal moderne, typiquement dans le style d’Emperor (un peu trop ressemblant d’ailleurs), mais la majorité du temps, elles sont limite des plagiats de...Dimmu Borgir, encore et toujours. Le batteur n’aide pas a éviter la ressemblance, puisque son jeu ressemble beaucoup a celui de la période " Stormblast" et "Enthrone Darkness Triumphant". Pas besoin de vous dire que le chanteur utilise des effets et adopte un chant dans le style d’un groupe de Norvégiens ultra connus.
La production est tres bonne, le son est clair, puissant et les guitares bénéficient d’un son vraiment énorme.
La pochette et les illustrations de l’album assez travaillés, tout comme les photos du livret, en font un bel objet.
Du début a la fin on prend beaucoup de plaisir a écouter cet album, meme si parfois les riffs sont un peu trop prévisibles. Je le trouve excellent, mais force est de reconnaître qu’il n’est vraiment absolument pas original et que l’influence des groupes est bien trop visible. Je ne suis pas certain que l’on ne soit du coup, lassé assez rapidement par faute d’une trop grande impression de déja connaître l’album.
Si Dimmu Borgir n’existait pas, je dirais que cet album est un des meilleurs du genre et Hermh un des meilleurs groupes, mais ce n’est pas le cas. Malheureusement pour eux ils arrivent apres et c’est dommage, car le groupe peche clairement par manque d’originalité.
Fans de Dimmu Borgir, achetez l’album les yeux fermés, puisque les yeux fermés justement, vous ne saurez pas si ce n’est pas le nouvel album de votre groupe préféré que vous avez mis dans la platine.
8.5/10
Metal.de
Ursprünglich 1993 gegründet, dann nach zwei Alben auf verschiedenen Labeln wieder auseinander gegangen, haben sich die Polen HERMH im Jahre 2003 wieder zusammengefunden, um ihre Vision des Black Metals zu verkünden. Nach der 2004er MCD "Before The Eden – Awaiting The Fire" folgt nun mit "Eden's Fire" der dritte Longplayer.
Der Schwarzstahl von HERMH klingt brutal und bombastisch zugleich. Ein Widerspruch? Mitnichten, denn lauscht man aufmerksam dem technischen und symphonischen Black Metal auf "Eden's Fire", entdeckt man viele unterschiedliche Facetten. Da wäre zum Beispiel die gute, aggressive und versierte Gitarrenarbeit, welche sich doch auch mal recht stark an den Todesmetallischen Riffwalzen der Landsmänner BEHEMOTH orientiert, was ja schon mal nicht gerade die schlechteste Referenz darstellt. Hierzu gesellen sich gar opulent eingesetzte, düstere Keyboards, welche für den nötigen Bombast sorgen. So finden sich zahlreiche intensive, orchestrale Parts auf dem Album. Hier und da lassen dann auch mal DIMMU BORGIR und OLD MAN'S CHILD grüßen, was aber natürlich auch nicht weiter verwunderlich ist. Die Musik pendelt zwischen Midtempo bis hin zu Blast Beats, dazu gibt es recht heiseren Kreischgesang. Sonderlich innovativ bzw. originell ist das Ganze eigentlich nicht, dafür aber atmosphärisch und ansprechend. Der Sound ist sehr fett und wuchtig, der melodische Black Metal kommt mit ordentlichem Druck aus den Lautsprechern.
Wer auf gut gespielten, modernen und melodischen Black Metal in der Schnittmenge der oben genannten Bands steht, sollte das aktuelle Werk von HERMH unbedingt anchecken. Die Pluspunkte überwiegen, Abzug gibt es lediglich für mangelnde Eigenständigkeit und dafür, dass die Kompositionen nicht ganz an die Glanztaten der großen Vorbilder heranreichen.
Endres
imhotep.fi
Hermh’s 4th release is a masterpiece in the division of Dimmu Borgir and Cradle Of Filth. Musically “Eden’s Fire” consists of well-composed tracks, inflicted by bombastic themes, intricate arrangements united by a pompous production. The result is a very maturating album – it’s certainly not straightforward; but hell, who thought Black Metal was supposed to be an easy listening?
The vocalist Bart sounds very alike both Shagrath and Dani in the following way: Bart’s vocals are experimental the way Shagrath manipulates his voice by electronics. Bart is also similar to Dani but not as extreme (low versus high pitch). Bart doesn’t scream the highest octaves, which in turn suits Hermh well. The tricky part is to never overdo it – and that is certainly Bart’s trademark.
One minor drawback is a distinct similarity to Cradle Of Filth in rhythm-section. The Polish quintet has certainly made a killer album, but there’s still missing a supreme uniqueness that defines Dimmu and Cradle. My favorite track is nevertheless “Back From Divine” which is a blessing to all BM fanatics. In my opinion “Back From Divine” is what really defines Hermh, it’s bombastic, varied; or should I just simplify it by saying it’s one of my favorite BM tracks all time ever? rating: 9/10
Eirik Jacobsen
Atmospheric:
Jakiś czas temu choćby o NON OPUS DEI mówiono / pisano, że gra diaboliczny black metal; zapominając chyba, że to określenie zostało zarezerwowane dla HERMH przynajmniej od czasów "Angeldemon"... Teraz zespół ten umacnia się po reaktywowaniu. Powracił w nowym składzie (m.in. z muzykami bardzo dobrze znanymi na białostockiej scenie) i kontynuuje krucjatę. Następcą materiału "Before The Eden - Awaiting The Fire" jest "Eden`s Fire" - album z jeszcze lepszą zawartością. Muzyka HERMH jest jak wulkan. Jest szalenie inwazyjna. Eksploduje jak lawa, jest potężna, budzi niesamowite emocje - od przerażania po fascynację; pulsuje, nie traci na mocy, zniewala, niszczy. HERMH gra dziko, bezkompromisowo i równocześnie ambitnie, inteligentnie. Twórczość kapeli ma niesamowitą głębię. Tak brzmi okazały sympho BM... Uduchowiony, właśnie diaboliczny czy też wampiryczny. Wspaniała praca gitar, bombastyczna perkusja, finezyjne klawisze, mocny, upiorny wokal. Ogromne natężenie dźwięków, gęste aranżacje. Intensywność, soczystość. Ten efekt nasycenia udało się osiągnąć głównie dzięki potężnym riffom; pomimo organiczenia do minimum takiego elementu jak solówki (i inne przejawy wirtuozerii). Kompozycje są zwarte, ale też wielopłaszczyznowe. Trzymają w napięciu, mają niesamowitą dynamikę. HERMH porusza się przede wszystkim w szybkich tempach - tworzy ich porywającą kombinację. Bart używa skrzeku, growlu, złowieszczego szeptu. Wokale są bardzo ekspresyjne, zaangażowane czy też nabuzowane, nierzadko podniosłe, dramatyczne. Ten, kto twierdzi, że syntezatory nie pasują do muzyki metalowej i zmiękczają brzmienie, zmieni zdanie podczas słuchania "Eden`s Fire". Instrumenty klawiszowe dodają tej muzyce mocy, majestatu. Uskrzydlają ją. Są świetnie wkomponowane, wypełniają wolną przestrzeń w drugim-trzecim planie. Innym atutem płyty jest to, iż w całości jest ona ciekawa, równa, przemyślana, bezbłędna, perfekcyjna. Każdy utwór jest wyśmienity, ciężki i odegrany z polotem. Na "Eden`s Fire" splatają się inspiracje takimi grupami jak CRADLE OF FILTH, ARCTURUS czy też - nie bez przyczyny (a jakże!) ASGAARD, CHRIST AGONY, MOON. Na koniec na uwagę zasługuje soczysty, skomasowany, doskonały sound albumu, także dzięki któremu "Eden`s Fire" to ogólnie bardzo nowoczesna, wysoce profesjonalna produkcja. Przodująca płyta roku 2006 w Polsce!!! Ps. W przygotowaniu jest już kolejny materiał zespołu pt. "After The Fire - Ashes"... [Kasia]
E-Metal Reviews
While I have never been a gigantic Emperor fan, I am frequently reminded of their enormous impact on the black metal scene. Case in point, Poland's Hermh. The Emperor/Dimmu Borgir effect is heavily present here. Lost of symphonic touches, as well as the big production values, both epic and melodic soundscapes, and elements of old swedish death metal found in the more mainstream BM hordes. While I have a general disdain for this brand of black metal, I make exception for Hermh. It beats homos like Cradle of Filth and Dragonlord any day. Good band. :) -NP
Unchained Magazine
This release from Hermh is nicely looking. The first thing you notice is very nicely worked out color booklet. Then you play the CD. First thing that you here are multiple keyboards the charm the dark atmosphere. Next thing is are guitars that just follow the melody of keys and all nicely packed with drums that are played nicely. Production is more than good and all instruments can be heard. Also CD contains a video that is done professionally and I'm sure that I will find its place on TV channels. This is a really good release from Hermh and Pagan Records.
Independor 9,5/10
brutalism.com
Hermh from Poland was formed in 1993 and this is their 2006 release. They play black metal but with various atmospheres and touches of other styles. In short it is very diverse and rich music. You hear tempochanges frequently, symphonic keyboards and melodic guitarmelodies. Vocals are sounding grim and has different intonations. When listening this CD you notice it is sounding powerful and bombastic. 40 Minutes of evil and brutal material. Count with that the nice artwork and a banned vidoeclip and you've got yourself a nice gift!
Burning Abyss:
O "EDEN'S FIRE" napisano i powiedziano już wszystko, więc ta recenzja właściwie nic nowego nie wniesie. Niemniej jednak CD na stercie jest i trzeba coś o nim skrobnąć. A jest co pisać, bo to bogata płyta. Ale po kolei...
Jeśli znacie zawartość poprzedniego wydawnictwa, MCD "BEFORE THE EDEN - AWAITING THE FIRE", to zawartość "EDEN'S FIRE" was nie zaskoczy. To wciąż ten sam symfoniczny black/death metal. Piekielnie intensywny, inteligentny, dynamiczny i jak na black metal - brutalny. Grupie udało się znaleźć niszę, w której czują się dobrze i chyba nie będą już szukać swojej drogi, tak jak to miało miejsce w początkowym okresie, kiedy to każde ich demo zawierało sporo zmian w stosunku do poprzedniego. Teraz zespół sprawia wrażenie świadomego, pewnego swoich sił i możliwości, wiedzącego czego chce i jak to zrealizować. Nie bez znaczenie jest też tu fakt, że do składu Bart dokooptował dobrych, sprawnych, obytych z deskami scenicznym i studiem nagraniowym muzyków Abused Majesty, Via Mistica czy Asgaard. Dzięki nim mógł stworzyć płytę, której przenigdy nie nagrałby np. ze składem "ANGELDEMON"... No właśnie, przywołałem tytuł płyty z 1997 roku i ci, którzy się na niej zatrzymali, będą zdrowo zaskoczeni. Tamto nagranie to jednak nie ta siła i moc, nie ta brutalność i nie ten dźwięk. Owszem, płyta zawiera parę solidnych, drapieżnych kompozycji (np. "Wolfish Flower"), ale przy "EDEN'S FIRE" brzmi jak demo, a nie drugi longplay ("ECHO" nie liczę, bo to przecież tylko zbiór demówek). Nowe, zdecydowanie ostrzejsze oblicze HERMH z pewnością będzie bardziej pasowało dość ortodoksyjnym, polskim słuchaczom.
Jak łatwo wywnioskować, "Ogień Edenu" przypadł mi do gustu, choć mam pewne problemy z tym gęstym soundem. Dobrze, że jednak chłopaki weszli do HERTZa, bo w mniej profesjonalnym studio wyszedłbym z tego po prostu chaos. Podoba mi się mroczna gra klawiszy oraz krwisty teledysk, który możecie zobaczyć jedynie na wydaniu digipack! Skarciłbym za to Socarisa za zbytnie pokazywanie fascynacji gitarowymi riffami Ihsahna i Samotha. Ale mam nadzieję, że przy następnym długograju już się z tego wyleczy.
Dla black/death metalowców, którym nie przeszkadzają klawisze, ta płyta to mus!
Maciek
Lords of Metal - www.lordsofmetal.nl
Roel: Vanuit de Poolse undergound komt Hermh op de proppen met hun vierde plaat 'Eden's Fire'. Degene die denken dat Polen niets meer bieden heeft behalve Vader en Behemoth, moet nog eens goed nadenken. Na releases van Hate, Decapitated is er nu ook Hermh om wat erkenning te vergaren. Vergis je niet, dit is dus niet een typische death metal band of generieke black metal groep.
Hermh meleert verschillende invloeden tot een eigen stijl en met succes. Emperor-achtige gitaartovenarij, Dimmu Borgir-eske synths en wat hakkende death metal geeft ze op een effectieve manier de nodige eigenschappen om op te vallen. Elk nummer bezit een complexe structuur en meerdere lagen. Iedere luisterbeurt biedt nieuwe inzichten, een positief kenmerk wat mij betreft. Hoewel er meestal veel melodie aanwezig is, blijft de muziek agressief en snel klinken. Dus wat wil je nog meer? Mijn goedkeuring hebben ze!
Score: 80/100
GOREGEOUS.SE
Hermh is back from hell and I’ll guarantee you that their latest offering, “Eden’s fire”, kills! Formed in 1993 in Poland, this is their third fullength album. The band recently reformed after being inactive since 1998 and contains members from Abused majesty.
With a brutal and nice artwork I can’t mention anything negative about this release. The way this band combines their atmospheric and symphonic black metal is fucking great. The brilliant keyboard arrangements fulfills the other instruments in a bombastic way, together with the aggressive and evil vocals. After only a few listenings I would definitely recommend this album to fans of Dimmu borgir, Old mans child. With “Eden’s fire”, Hermh belongs to the elite within all black metal
bands, HAIL!!!!
GRADE: 9/10
ARSMETALLIA.NET
La scene métal polonaise est tres orientée extreme, elle se caractérise par un haut degré d’agressivité et un niveau technique tout aussi haut. Apres un Vesania vraiment impressionnant l’an passé, c’est au tour de Hermh de nous sortir le grand jeu. En effet, ce quatuor nous propose un black metal furieux et symphonique, qui évoque l’âme du grand et défunt Emperor, ou encore des groupes comme Anorexia Nervosa ou Vesania que j’ai déja cité. Les compos sont donc d’une redoutable complexité, mais ces Polonais ont prévus des riffs ou lignes de claviers plus mélodiques pour nous éviter de nous perdre dans les méandres ténébreux de leur univers. Côté tempos, ça oscille entre moyen et rapide, et les blasts sont de rigueur. Le côté grandiose se manifeste dans certaines utilisations des claviers, tandis que le chant réussit a demeurer extreme tout en restant intéressant et en évitant toute linéarité lassante. Côté technique, c’est tres affuté, et la production de l’excellent studio Hertz n’y est pas pour rien, bien entendu. Tout cela est tres convaincant, et il faut dire que ces mecs ne sont pas nés de la derniere pluie puisque l’origine du groupe remonte a 1993, mais je n’ai pas eu l’occasion d’écouter leurs précédents méfaits. Pour terminer un mot du livret, bilingue anglais/polonais, vraiment superbe et parfaitement intégré au concept blasphémateur du groupe, une chose dont il serait dommage de se priver (en ne téléchargeant que les mp3 par exemple)… Fans de black, this one is for you ! 4/5
Schwermetall.ch
Oft und immer wieder erzählen Bandbiografien von internen Reibereien und ständigen Labelwechseln und finden hierin die Gründe für die Verzögerung anstehender Veröffentlichungen. Nicht anders erscheint die Historie der polnischen Schwarzmetallkapelle Hermh, die nach diversen Kurzzeitaufenthalten bei Witching Hour Productions, Entrophy Records und Last Episode sowie dem einen oder anderen Zerwürfnis innerhalb der Truppe nun scheinbar gefestigt und neugeboren beim heimischen Hause Pagan Records untergekommen ist und - nachdem man bereits vor neun Jahren das Album "Angeldemon" gemeinsam realisierte - nun ernsthaft in die höheren Regionen der musikalischen Dunkelkunst vordringen will. Denkt man an die beiden ersten Langspieler zurück, die dem deutschen Markt entweder nahezu völlig verheimlicht wurden oder sich schon nach einigen Monaten auf den Sonderangebotsseiten der damit bestückten Mailorder tummelten, dann möchte man es den Veteranen doch gönnen, mit "Eden's Fire" endlich einen Erfolg zu landen.
Das Infoblatt kündigt aggressive Gitarrenarbeit a la Death Metal, zerstörerische Schlagzeuggewitter, düstere Keyboards und komplexen, kraftvollen Gesang an - ausserdem eine bombastische und theatralische Black Metal-Symphonie, die in Form eines Klangsturmes über mich hereinbrechen wird. Und tatsächlich entläd sich der vorhergesagte Sturm nach Drücken der Playtaste mit Blitz, Donner und einer derart gewaltigen Ladung Energie, dass ich gerne dazu bereit bin, mit dem Werbetext konform zu gehen und das Viertwerk der Polen in die oberen Lagen des Genres einzustufen. So hat Frontmann und einziges verbliebenes Gründungsmitglied Bart bei der Reformierung der von 1998 bis 2003 zerschlagenen Band auf hörbar kompetente Mitstreiter zurückgegriffen, die dafür Sorge tragen, Hermh stets auf dem neuesten Stand der musikalischen Evolution zu halten. Diese Weiterentwicklung nimmt man an allen Ecken und Enden wahr: Zahlreiche orchestrale Parts sind einmal wuchtig krachend, einmal schleichend verträumt zu vernehmen, immer getragen vom beinahe allgegenwärtigen Tastenwerk, dessen Spiel gepaart mit dem brummenden Tieftöner das Fundament des Albums bildet. Darauf aufbauend zeigen sich die Künste von Gitarrero Socaris vielgesichtig, variantenreich und - wie bereits dem Infoblatt entnommen - eindeutig dem Death Metal entliehen, was der Wucht und dem Spielfluss von "Eden's Fire" sehr zugute kommt. Zu guter Letzt sei das Dach dieses Klanggebildes erwähnt, welches sich aus dem bösartigen Kreischgesang Bart's sowie der meisterlich gefertigten, sehr fetten Produktion, wofür man sich der Dienste der im Heimatlande ansässigen Hertz Studios versicherte, zusammensetzt. Die krönende Zugabe bildet der Videoclip "Prepare To Revolt", der ganz im Stile der acht in Liedform enthaltenen Titel sehr aggressiv ausfällt und auch deren professioneller Produktion in nichts nachsteht.
Am Schluss bleibt die erfreuliche Erkenntnis, dass mit Hermh eine weitere bisher eher im Untergrund verweilende Formation den Weg an die Spitze angetreten hat und mit "Eden's Fire" vielleicht mehr als nur einen Achtungserfolg erzielt. Zwar erfindet man den Black Metal nicht neu, geht aber flexibel und erfrischend ideenreich zu Werke, was durch die offensichtlich starke Rückendeckung der Plattenfirma ermöglicht wird und der Scheibe einen dicken Pluspunkt einbringt. Leichte Abstriche finden sich in den zumeist hörbar nach dem gleichen Schema aufgebauten Songstrukturen, ausserdem werden Anhänger des rohen und primitiven Schwarzmetalls hier die Nase rümpfen. Diejenigen, die all das nicht stört und die schlicht und einfach eine tolle Platte erwerben möchten, können hier bedenkenlos zugreifen.
10/13
Voices From the Darkside:
This is the first time I heard about HERMH from Poland, although "Eden's Fall" is already the bands 5th album, so I missed out 4 albums and 2 demos. In my case this is not really a pity because HERMH's music, like it sounds on this release, is not my cup of tea. HERMH present a very symphonic and theatrical mixture of Black and Death Metal in the vein of newer BEHEMOTH and the likes. Expect good musicianship, constant keyboard-playing, partly complex structures and a bombastic production. I really respect what HERMH has created with "Eden's Fire", it simply is not meant for my ears. So before saying something superfluous negative, I shut the fuck up and recommend to those who are into that symphonic Black / Death Metal, to have at least a listen. www.hermh.pl, www.paganrecords.com.pl
Andi Bauer
ANTICHRIST ZINE:
Familiar persons))! I Remember, for a long time, on the cartridge listened to one of albums of this Polish collective. And still then they occupy at me in memory, and here, later it is a lot of years, long meditations it was not necessary what to recollect, who is it. "Eden's Fire" - last, at present, work HERMH, there was an album more recently, in May. A magnificent piece! 40 minutes kill on the spot! Very much serious work. An excellent sound (Hertz Studio who would doubt!), the magnificent producing, a tearing and squeezing out, pathetic, extreme clot. Music fast, rigid, atmospheric. The atmosphere here, by the way, is nice and pleasant, symphonies go not randomly, and a single whole from all musical component, that is all sounds ideally after the attitude to each other... Guitar work - squall of great black-death riffs, powerful, breaking off work of the drummer (it is valid, the drummer - an beast!), The good, compact, sated voice parts. Also it turns out high-quality sympho black metal with death metal impregnations and the thought over arrangements! Without doubts - to fans of ARCTURUS, DIMMU BORGID, EMPEROR (on this group of memoirs more often, here very similar guitar solo attacks, these turning, whirlwinds melodies...) and to think there is nothing, urgently to get this disk in a collection! It not simply music, is the FAIRY TALE executed in the form of the symphony of chaos! 4\5
Via Nocturna:
W atmosferze skandalu, po 9 latach oczekiwania światłe dzienne ujrzała nowa płyta Hermh - "Eden's Fire". Zadziwiające są koleje tego krążka, który był już sławny zanim tak naprawdę powstał, oraz od początku niejako "napiętnowany". Nie wchodząc w szczegóły, wkrótce po wydaniu w 1997r. materiału "Angeldemon" Bart go zapowiedział, lecz Hermh się rozpadł zanim tak naprawdę zaczęły się pracę nad "Eden's Fire". Nieoczekiwanie, reanimowane zwłoki Hermh powróciły w 2004r. z MCD "Before The Eden - Awaiting The Fire" i wszyscy wiedzieli, że LP to tylko kwestia czasu. Niesprzyjające okoliczności polityczno-religijne w "wolnej" Polsce opóźniły wydanie, oraz wymusiły na Empire Records ocenzurowanie świetnej i bluźnierczej okładki wykonanej przez Graala, jednakże nie powstrzymało to Hermh na długo i płyta została ostatecznie wydana pod koniec lutego bieżącego roku.
Oczekiwania po "Before The Eden - Awaiting The Fire" były ogromne, nowa płyta jednakże przyniosła ze sobą zaskoczenie i rozczarowanie dla jednych, oczywistość i spełnienie oczekiwań dla drugich. Oczywistość, na którą chyba nikt nie zwrócił uwagi w 2004r., a mianowicie, że Hermh po reaktywacji, MCDkiem chce podsumować niejako okres sprzed rozpadu i rozpocząć pisanie swojej historii na nowo. Sentymentaliści nie odnajdą na nowej płycie Hermh tych starych, pogańskich klimatów, prostoduszności i przystępności. Na każdym kroku czeka ich rozczarowanie, gdyż "Eden's Fire" jest albumem nieprzystępnym od pierwszych taktów "Prepare To Revolt". Zmasowany atak na zmysły zostawia niewiele luk, przez które można zajrzeć do wnętrza Hermh i uchwycić jego istotę. Ostre gitary, wyrazista perkusja, rozbudowane partie klawiszowe i zróżnicowane wokalizy, złożone w całość, w raczej niełatwe aranżacje, tworzą niezły, symfoniczny, czy też wampiryczno-black metalowy materiał. Intensywność i ekspresywność są wyznacznikami wszystkich aranżacji. Całość wykonana jest z dużą konsekwencją, choć miałbym zastrzeżenie, co do spójności konceptu "Eden's Fire", jak również brak na płycie utworów, które mogłyby zostać zapamiętane na długo. Najciekawsze na płycie utwory, to doskonały "Septu Annu-Theory Of Nature", wyważony "Fear Of Blood", jak również przejmujący "Fury", który zamyka krążek.
Odkrywczość nie jest mocną stroną "Eden's Fire", ale nie przeszkadza to by nowa płyta Hermh była ich najlepiej zagranym materiałem. Zagrana z dużym rozmachem i pasją płyta "Eden's Fire" stanowi porcję solidnej, ekstremalnej i nienajgorszej muzyki. Ogień, który znajdujemy w tytule, jest wszechobecny i trawi rajski ogród, by na zgliszczach, wśród popiołów narodzić się mogło coś nowego...
8/10
Serpentor Ia
Psycho Zine (www.psychozine.int.pl):
Zanim pozwolę sobie o muzyce to chciałbym w kilku słowach streścić pewien bliski płycie temat, a mianowicie sesję zdjęciową do "Eden's Fire". Nie wiem kto jest autorem zdjęć w tym, biało-czarnym pomieszczeniu, lecz są one przejawem czystego artyzmu, pięknie dosłownego oraz pełnego sprytnych niedopowiedzeń. Otoczenie zaaranżowano wręcz po mistrzowsku i niech ktoś mi tylko powie, że klasyczna prostota nie jest pięknem jednym z najwyższych to odcisk na paszczy gwarantowany. W przypadku zespołu grającego taką materię wizerunek gra bardzo istotna rolę, więc w najniższym pokłonie należą się gromkie brawa.
No dobra to przejdźmy do płyty, lecz nie schodźmy na ziemie i nie męczmy siebie rozbiórką materiału na części pierwsze, bo będzie to krzywdą najgorszą z możliwych. Przed odpaleniem "Eden's Fire" Vesania trzymała u mnie najwyższe miejsce na podium klimatu z Empire, ale coś mi mówi, że pozycja ta ulegnie pewnej zmianie. Powiadam Wam ludzie, iż Hermh się w drobne nie pierdoli i od samego początku mam zaszczyt obcować z płytą o co najmniej stu twarzach. Kompozycje budują niesamowite doznania, gdzie niepowstrzymane ciarki, narastające uczucie obcego wzroku, nagłe ataki paniki mieszają się z prawdziwą burza kolorów, akcentów. "Eden's Fire" to znaleziony gdzieś kalejdoskop, porzucony nie wiadomo kiedy i przez kogo, to wygłodniała pokusa sadystycznie wykorzystująca swój jad po, którym fobia urasta do rozmiarów całkowitego oddania. Czasami delikatna, niekiedy nawet romantyczna, teatralna i w końcu zniewalająca, perwersyjna, pozbawiona większych kontrastów i zdecydowanie wykraczająca poza ramy bardzo dobrej produkcji. Każdy utwór potwierdza tezę, iż trzeba czegoś więcej niż doświadczonych ludzi aby nagrać płytę aż tak niesamowitą i aż tak daleko sięgającą swym potencjałem. Komposy otwierają się przed nami, a my automatycznie wchodzimy w tą pułapkę, gdzie kleszcze odcinają ostatni dopływ tlenu i wtedy uświadamiamy sobie, że to dopiero początek. Logika nakazuje kojarzyć fakty, zachować spokój i opanowanie, lecz z każdą sekundą temperatura spada i całkowicie zaślepieni zaczynamy spijać ten nektar. Po niezauważalnym upływie czasu skóra staje się matowa, puls jest czymś przeszłym, ale nie wiedzieć czemu nadal jesteśmy kimś lub czymś, czujemy głód pożądanie, czyli bez przerwy istniejemy.
Nie powiem Wam, czy jest to siła z czasem do okrzesania, lecz szczerze w to wątpię. Panowie kładą pod zmysły kłody nie z pierwszego sortu, więc Hermh "Eden's Fire" to absolutna gwarancja niepowtarzalnej, muzycznej podróży podczas, której nie marnujecie czasu na docieranie i szczątkowe analizowanie kawałków. Płyta dościga nie jednego, światowego przedstawiciela klimatycznego metalu, aha przepraszam oczywiście nadal black metalu. Zanim postanowicie kupić kolejną, kolorową produkcję z fajną okładką, radzę się zastanowić i spojrzeć na swoje podwórko. Tego się nie spodziewałem, coś pięknego.
Mariusz Kaminik
WARHEIM.ORG
voted 10/10 - editor's choice
W dzisiejszym świecie muzycznym trudno o coś oryginalnego. Jesteśmy zalewani tonami dźwięków. Jeden zespół jest kopią drugiego, który jest kalką jeszcze innego. Globalizacja i internet. Ma to też swoje dobre strony. W stertach różnej maści tworów można szukać, a znajdą się też produkcje zacne i świeże tak jak ostatnia płyta
Hermh. Słucha się jej bardzo dobrze! W czym tkwi jej urok? Może w zajebistych aranżacjach? Zwykle tego typu muzyka jest przesadnie pompatyczna, przesadnie epicka. Klawisze wykorzystywane są w nadmiarze, a teksty wieją nudą. Hermh jednak, wszystko utrzymuje w odpowiednich proporcjach. Jest agresja, wściekłość i perwersja. Jest także klimat. Muzyka jest po prostu ciekawa. Gitary odgrywają co chwilę jakieś zaskakujące nuty, perkusja zwalnia i przyspiesza. Wokalizy nadają utworom aurę zła. Klasycznie black metalowe "warczenie" wokalisty jest przemiennie wykorzystywane z tekstami mówionymi, wokalami bardziej czystymi. Jestem wielkim fanem pokręconych riffów i wykorzystywania flażoletów, a na "Eden's Fire" takich rzeczy jest dość sporo! W dodatku te piekielne solówki - co jest pewnym fenomenem na dzisiejszej scenie! Każdy dźwięk jest na swoim miejscu, a wszystko poukładane w zajebistą metalową mozaikę. Muzyka i teksty tworzą spójny koncept. "Eden's Fire" to opowieść bez krzty nudy!
Krążek ten łyknąłęm za pierwszym razem. A teraz katuje go już od kilku tygodni. Tak sataniczne i ciekawe płyty trafiają się rzadko. Kiedyś tak bardzo przypadł mi do gustu "My Guardian Anger" - Lux Occulta. Ostatnio tak diaboliczny był
"Sanctus Diavolos" greckich bogów. Teraz przychodzi czas na
Hermh. Spróbujcie sami się z tym zmierzyć!
METALHEART.PL
Czekałem bardzo długo na tę płytę, pamiętam nawet, że Bartek zapowiadał ten tytuł zaraz po wydaniu "Angeldemon". I co? Chciałbym się oczywiście rozpłynąć nad najnowszą propozycją Hermh, ale niestety trochę się zawiodłem. Zespół, który nagrał
"Crying Crowns Of Trees" czy rzeczonego "Angeldemona" zdechł prawie dziesięć lat temu, a jego obecna inkarnacja nie ma nawet 1 procenta wspólnego z przeszłością. Nie ma pogańskiego klimatu, nie ma tego polskiego, krwiożerczego posmaku...nawet wokale Barta nie są do siebie podobne. Czy to źle? Pewnie nie, ale kiedyś Hermh był jedyny w swoim rodzaju, dziś jest - jakich wielu. Boli? Już spieszę z wyjaśnieniami. Gdy załączyłem album, w pierwszym momencie miałem wątpliwości czy nie słucham przypadkiem którejś z płyt
Emperor. Podobna praca gitar, podobny klimat. Później zdałem sobie sprawę z nieprawdopodobnego zderzenia brutalności z tym pseudosymfonicznym syfem na klawiszach - od razu przyszła mi na myśl Vesania - tyle tylko, ze Vesania robi to 100 razy lepiej i była pierwsza. Największe zastrzeżenia mam do chwalonego wszem i wobec
Flumena, który za owe klawisze jest odpowiedzialny. Ok, odrobił lekcje z klasą, tyle tylko że nie ma w tym krztyny oryginalności (taki wstęp do "Septu Annu-Theory Of Nature" spokojnie mógłby znaleźć się na
"Cruelty And The Beast" niejakich Cradle Of Filth i nikt by nie zauważył). Nie podoba mi się także produkcja - która jest moim zdaniem nieco uciążliwa dla słuchacza. Spada na niego niczym jedna wielka lawina dźwięków, w której trudno wyodrębnić poszczególne instrumenty, czasami wokal gdzieś ginie, czasami gitary... tylko szkoda, że nie klawisz... Z perspektywy młodszej generacji "Eden's Fire" pewnie ma same zalety - na pewno pod względem gitar i perkusji to całkiem miła dla ucha dawka zbrutalizowanego jadu, podana w atrakcyjnej formie (genialna okładka, booklet płyty). Same piosenki są skomplikowane i mało wpadające w ucho i pod tym względem owy edeński koncept-jest wymagający, klimat też dla lubiących wampiry będzie uroczy...Niestety ja już się owemu czarowi raczej nie poddam...
Marcin Ratajewski
STEFANZINE.COM
Cezar z CHRYST AGONY, Jaro.Slav z LUX OCCULTA i Bart z HERMH. Te trzy postacie kreowały polską scenę ekstremalnej muzyki pod koniec XX wieku. O całej trójce z czasem tajemniczo ucichło. Wszyscy wykazują jakieś oznaki życia, ale jak na razie tylko Bart może poszczycić się powrotem w pełni udanym. Mini album, serja koncertów i w końcu duża płyta, która na polskim rynku ukazuje się za sprawą Pagan Records (jako lux digipak z dodatkiem w postaci teledysku) oraz na licencji Empire Records dołączona do pierwszego w 2006 roku magazynu Thrash'Em
All. Każdy zainteresowany ma więc szansę wyboru. Jako posiadacz egzemplarza z logo Empire dodam jako ciekawostkę, że to wydanie ukazało się z ocenzurowaną okładką. Widać lepiej chuchać na zimne niż znów wzniecać niepotrzebny ogień obnażonymi piersiami niekoniecznie zachęcającej do współżycia postaci na krzyżu. Będąc jeszcze przy okładce i pozostawiając już żarty na boku, oddać należy pokłony za samo jej przygotowanie. Doskonale oddaje klimat z jakim zetkniecie się po włożeniu krążka do szuflady waszego odtwarzacza.
Tej płyty na pewno nie można słuchać od tak sobie, niech sobie tam coś leci w tle. Efekt wtedy będzie zerowy. Aby poczuć ten tytułowy ogień musicie się zatrzymać, usiąść jak przy kominku i oddać się tej płycie bez reszty. Gwarantuje wrażenie najwyższych lotów. Mimo, że Bart dobrał sobie nie byle jakich muzyków do wspólnego tworzenia, to jednak on przede wszystkim odgrywa tu główną role. Wiele w jego wokalach teatralności. Zmieniająca się co chwile forma ekspresji, podniosły krzyk, przeplata się z głosem słyszanym jakby za drugiej strony. Co ważne Bart nie ucieka za wszelką cenę od melodyjności swych partii. Nie wiem czy bylo to zaplanowane, czy wyszło to przypadkiem, a może to tylko mnie się tak wydaje, ale jest tu wiele momentów, które na koncertach powinny sprawdzić się doskonale w wspólnym mistycznym wykrzykiwaniu kolejnych linijek tekstów. Przykładem i dowodem jednocześnie niech będzie Septu Annu-Theory Of Nature, czy
Eternalization.
Oczywiście czym byłby wokal Barta bez muzycznej oprawy? Wiadomo chyba wszystkim zainteresowanym, że w szeregi odrodzonego HERMH weszli członkowie, bądź ex, ABUSED
MAJESTY. Wybór jak najbardziej trafny i nie miejsce aby teraz martwić się o losy ich macierzystej grupy. Ważne, że w postanie Eden's Fire włożyli sporo serca. Szczególne brawa należą się Socarisowi za wyśmienite partie gitar. Czuć w nich ducha starej szkoły
blacku. Nie starają się na siłę obrzydzić nam słuchania płyty, przeciwnie ich brzmienie, riffy są w dużej mierze siłą napędową całość. Ani na krok nie ustępuje mu sekcja Hal - Icarnaz. Podobnie jak w swej macierzystej formacji stworzyli świetne, przemyślane partie. Icarnaz nie ograniczył swojej gry do blastowej kanonady, a przeciwnie wykazał się sporą pomysłowością co równie mocno podnosi noty tej płycie. Całość dopełniają podniosłe klawiszowe partie Fluemena.
Eden's Fire to płyta jakiej dawno nie słyszałem. Bart niepozbawiony własnych inspiracji zaproponował muzykę będącą pomostem między tym co proponowała polskie podziemie przed laty, a tym co usłyszeć można dziś w muzyce ekstremalnej. To jego własna wizja, która urzeczywistnił z pomocą młodych, ale świadomych swojej pozycji muzyków. Pełna emocji i ekspresji muzyka, o jedynym w swym rodzaju klimacie.
6/7
marek zawada
METALFRONT (Belarus) voted 10/10
THRASH'EM ALL
Zanim odpaliłem nowy album HERMH, postanowiłem zrobić sobie szybką powtórkę z historii i zapodałem na talerz
"Endżeldimona". Cóż, minęło trochę czasu i materiał zawarty na tym krążku także nieco się "posunął", choć biorąc pod uwagę czas w którym powstawał i warunki jakie wówczas oferowały studia nagraniowe, to dziś HERMH nie ma się czego wstydzić. Mimo wszystko jednak, nie potrafiłem odmówić sobie sadystycznej przyjemności konfrontacji starego i nowego, co musiało przynieść tylko jeden wynik - MIAZGA! To są właściwie dwie różne grupy (pomijając nawet personalia), przynajmniej ja nie potrafię dostrzec między tymi płytami żadnych, sensownych korelacji. "Angeldemon" to prosty, schematyczny, obciążony "polskością" black metal, podczas gdy "Eden's Fire" to płyta zupełnie innego kalibru, rzecz z którą HERMH może bez jakichkolwiek kompleksów pruć na Zachód. Zmieniło się tu wszystko, niemal bez wyjątku. Inaczej brzmi wokal Barta, inaczej zbudowane są partie gitar, parapetu, rytmika...Przede wszystkim muzyka zespołu brzmi dziś zdecydowanie bardziej brutalnie, stopień intensywności utworów zawartych na "Eden's Fire" jest momentami wręcz bezlitosny. Czuć przy tym, że zespół nabrał swego rodzaju pewności, że dobrze czuje grunt i te czynniki w pełni przekładają się na profil tego krążka, będącego zamkniętą całością, hermetycznym kręgiem w którym próżno szukać słabego ogniwa. Co więcej, mocno wzrosła również ekspresyjność przekazu
HERMH. Teatralny, pełen aranżacyjnego przepychu charakter nowych utworów jest moim zdaniem główną siłą tej płyty. Wielka w tym zasługa klawiszy
Voita, które w szalenie konsekwentny i odpowiedzialny sposób budują drugie dno tego albumu. To już nie jest jednopłaszczyznowy, zbity do kupy monolit jaki znacie z
"Angeldemon". Główny nacisk HERMH stawia dziś w swych pomysłach na orkiestralny rozmach, nie rezygnując przy tym na szczęście z agresywnego profilu swej muzyki. Esencją tego jest rewelacyjny "Fear Of Blood", numer w którym zespół w kapitalny sposób odnajduje subtelną równowagę między animalną siłą i finezyjnym pięknem (epickie partie wokalne w tym kawałku definitywnie niszczą!)
"Eden's Fire" to płyta stworzona z ogromną pasją, dopracowana w szczegółach. Pewnie, że nie odkryto tu koła ani też nawet nie wynaleziono aspiryny. Życzyłbym jednak sobie i Wam, by produkcje które trafiają do Waszych rąk reprezentowały choćby tę klasę co
"Eden's Fire".
Dar(e)k Kempny 9
NBC
Na przykładzie Hermh widać, że cenzura ogarniająca nasz kraj nabiera coraz bardziej realnych kształtów. Wywiad Rydza nie próżnuje i zapewne pieczołowicie przegląda wystawy sklepowe, półki
"empików" itp. w poszukiwaniu budzących zgorszenie u starszych pań i deprawujących nastoletnią owczarnię nieprzyzwoitości. Wszystko to tłumaczy fakt ukrycia właściwej okładki pod dodatkową stroną, na której widnieje tylko logo białostockiej
wampiriady. W takich to właśnie smutnych czasach przyszło nam żyć - historia bowiem, zgodnie z porzekadłem, zatoczyła koło... Refleksje odstawmy jednak na bok - pora na konkrety. Słuchając
"Eden's Fire" nie trudno spostrzec jeszcze bardziej dojrzałego oblicza krwiopijców. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że wydany parę miesięcy wcześniej mini-album nie zwiastował kierunku w jakim faktycznie Bart i jego kompanii postanowili uderzyć. Podczas "oczekiwania na ogień", dało się wyczuć elementy teatralne w muzyce, a jej momentami nienaturalna dla black metalu rzewność stawiała dalsze rozwinięcie sprawy pod znakiem zapytania. Ale jako, że wiele historii opartych jest na życiu kul, również i ta z udziałem
Hermh, potoczyła się własnym, nieprzewidywalnym torem... Bart niejednokrotnie podkreślał, że będzie to najbardziej brutalny album w ich karierze, a ja już po pierwszym blaście
"Prepare to Revolt", wiedziałem, że facet nie blefował... Niemalże namacalne wpływy Dimmu Borgir ("Immortal Stars") czy starszego Limbonic Art (murowany hit i koncertowy killer "Back From
Divine") są nadal obecne, przy czym uściślić należy, że żaden z tych zespołów nie nagrał krążka nawet w połowie tak intensywnego i brutalnego, jak "Eden's Fire". Symfoniada dźwięków ściera się z black metalową furią i instynktownie zezwierzęconą warstwą klasycznego metalowego instrumentarium. Prymarne znaczenie mają jednak na tym albumie gitary i sekcja, to one nadają całości odpowiednio wyrazistego tonu, podczas gdy klawisze Voit'a
(Asgaard) ubarwiają ten morderczy przekaz orkiestracjami (coś na wzór muzyki filmowej spotykamy w "Septu Annu - Theory Of
Nature"), wprowadzają wiele fragmentów podniosłych, ale i takich zupełnie od black metalu odstających... Hermh udźwignął ciężar powrotu i sprawnie wywiązał się z oczekiwań, jakie w stosunku do nich mieli fani. Uważam, że tym krążkiem mało kto może być zawiedziony.
KaRel 8/10
MROCZNA STREFA
Długo musieliśmy czekać na pełen album HERMH. Przypomnę, że ostatnim długograjem kapeli był wydany w 1997 r.
"Angeldemon". Czekać jednak zdecydowanie było warto! Zawartość
"Eden's Fire" rekompensuje nam czas oczekiwania w 100 %!!! Nowy album jest drugą częścią muzycznej trylogii. Prologiem do "Płomieni Edenu" był mini album wydany przez Pagan Records w październiku 2004 r. - "Before The Eden - Awaiting The
Fire". Dopełnieniem konceptu będzie kolejny mini - "After The Fire -
Ashes". Generalizując, koncept ów jest opowieścią o buncie, wojnie i jej skutkach, które mają swe miejsce w boskim raju ... Aby móc wniknąć w opowieść, zespół zadbał o opublikowanie w booklecie
"Eden's Fire" również tekstów w języku polskim, co jest niewątpliwie ewenementem i zarazem świetnym pomysłem.
Biorąc na warsztat muzykę, którą obdarował nas HERMH w bieżącym roku i porównując ją np. z zawartością dźwiękową "
Angeldemon", płyty te dzieli przepaść. Oczywiście duch zespołu i klimat pozostał, jednak nowe dźwięki charakteryzuje niebywały rozmach kompozycyjny, złożoność, profesjonalizm i inteligencja. Na przestrzeni tych dziewięciu lat HERMH ewoluował, przybierając postać nie
angel, lecz dumnego demona :), który dokładnie wie dla kogo i czego się narodził... Bogactwo dźwięków jest niebywałe. Gęsty aranż, podniosły klimat, będący efektem znakomitego wykorzystania bardzo wysokich umiejętności posługiwania się instrumentami klawiszowymi i komponowania orkiestralnych partii przez
Flumena. Podniosły, pełen dumy klimat obecny jest od pierwszej do ostatniej minuty trwania albumu. Muzyka na "Eden's Fire" jest doskonałym przykładem idealnej symbiozy partii klawiszowych oraz gitarowych. Proporcje tych partii podczas komponowania utworów zostały doskonale wyważone.. Na płycie znalazło się trzynaście aktów podniosłego, pełnego niepokoju, przesiąkniętego wampiryczną estetyką black metalu. Jeszcze raz podkreślam - baaardzo inteligentnego. Kawałki posiadają doskonałe, potężne, wręcz death metalowe brzmienie, a produkcja całości materiału nie pozostawia nic do życzenia (Hertz Studio). "Eden's Fire" jest dziełem kompletnym, na którym znalazła się muzyka najwyższej jakości, którą odkrywa się i zaczyna lepiej rozumieć przy dłuższym z nią obcowaniu.
Kolejnym ewenementem "Eden's Fire" jest jej dualizm wydawniczy. Płytę wydały dwie polskie wytwórnie: Empire Records wraz z magazynem "Trash'em All" (nr 1/2006) oraz Pagan Records, w formie ekskluzywnego digi packa z bonusem w postaci video do utworu "Prepare to Revolt".
Po wielokrotnej konsumpcji zawartości "Eden's Fire" stwierdzam, że brakowało mi TAKICH dźwięków na polskiej scenie, i dobrze się stało, że Bart wziął się do roboty i wskrzesił swój nietuzinkowy band.
ocena: 8,5/10
autor: Warzych
|
