|
NIGHTLY GALE - ...And Jesus Wept
data wydania:
maj 2001
format: CD, kaseta
numer katalogowy: (Moon CD 027, Moon MC 037)
czas trwania: 60m:13s
styl muzyki: Doom Black Metal
>>> biografia >>>
NIGHTLY
GALE zdobyli sobie spore uznanie fanów swoimi poprzednimi
produkcjami jak 'Erotica', 'The Bleeding Art', 'Dream of the
Dark Hour'. Niesamowicie nastrojowa muzyka z mrocznym klimatem
wszechogarniającej depresji. Potężny, samobójczy Doom Metal w którym zadurzysz się bez
pamięci jeśli nieobce są ci dokonania UNHOLY czy KATATONIA... Najbardziej dołujący album jaki dotąd słyszeliście.
program płyty:
1.
I'm the Only Way
2. In Despair of Solitude
3. And If I Say That You Died MP3
4. Cutting God's Throat
5. Place Where You Are
recenzje:
doom-metal.com:
Night In Gales, Nightingale, Nightly Gale… how many more derivatives of the same noun will we have to suffer? Has originality died in picking band name as well as in writing music? Were all the other names taken, when this band decided to call this gathering as it did?
Poland, land of National Socialism, black metal, dubious history and good music (mostly), a land that gave birth to Christ Agony, Lux Occulta, Vader and this, relatively new outfit, a land not known by any means as an
exporter of doom, unless you know something I don't…
Nightly Gale consists of three entities, dual vocalists, guitars, bass, keyboards and programming done by the triplet (no drums here), and I fell upon this album accidentally, upon a trade I had done, not being aware even to its existence, only this other guy's recommendation, so here I am, writing about this curiosity…
To what design does Nightly Gale fall? What is the cubicle to which it can be fitted? What is - given and considering it being a new and rising force within the doom metal realm - this album's importance if any, if at all? What does Nightly Gale add to the human pool of knowledge, emotion, music and art in general? Has originality arisen its ugly head out of almost-oblivion and was manifested, reincarnated through this band, holding a new message, carrying a new hope for underground, extreme, doom or other non commercial music?
No, I did not fall from my chair unto the floor when I was, rather superficially, listening to "…And Jesus wept" for the first time. Okay, I thought, they have quite a unique style, but this pseudo-originality seemed to me just that; forced and non organic, as if the band members tried so hard to sound 'special' that the outcome was all but this; blend of styles, mix of flavours, force-fed originality, something fake even, if to use harsh words…
There is nothing wrong in trying to write original music, hell, it is even a blessed effort, but it should come from inside and not from countless external influences that all in all sum up with a been-there, done-that, heard-it-all-too-many-times-before sort of feeling…
All the above mentioned was what I thought, felt, on initial listen, and I know too good than to let myself be trapped in that same mistake, the mistake of all mistakes when writing about music: Never, never to judge a recording on first listen. Not even on the second one, not even on the third round. Never. It is a mistake too easily committed, too often repeated, and not such a wise thing to do in general, if one considers oneself as a serious music reviewer.
I admit, "…And Jesus wept" is not the most challenging listening experience out there. It is by far not as bleak, dissonant nor dark as other musical works in the realm of doom. So what? So are not many other good bands, so are not so many other good albums...
… And then it hit me: What am I really looking for? Is it heaviness for the sake of heaviness, or darkness for the sake of being dark? Am I forgetting the most important factor in listening to music: the enjoyment it generates in me? So no, this album is neither dark nor heavy-as-fuck, but this album is beautiful and very wise. The trio of musicians has managed to incorporate successfully so many elements into those sixty minutes of epic blackened (dark?) doom metal, in such a prefect and awe inspiring way, it almost came as a surprise that after so many years of listening experience, some anonymous band manages to revive my dying hopes in metal and its creativity, originality and musicianship. The more I listen, the more I get connected to this album, the more I listen do I find it being quite outstanding in its sheer genius. I am not being bored, not even remotely, I always enjoy it, and I did mention, as I recall, that enjoyment is the most important issue where music is concerned, didn't I? Beyond the gibbering of who's heavier, who's darker, who's more this and who's less that, should we ever stop this infinite word abuse and concentrate on which music delivers joy into our hearts and which music leaves us empty, hollow and indifferent?
Nightly Gale cannot leave one's heart empty, due to the fact this album is overflowing with emotions so blatant, so strong that any human soul should be moved, if for a bit, by the screams, the soothing vocals, by the sad tunes or by the eruptions of pure anger and hatred. This album portrays such a vast spectrum of sounds, vocals, stylistic influences, so many feelings are at work here, that anyone can find something here to call his own.
The array of styles here is interesting and quite unique. Not too often do I find an album within which I can find blackish heart-tearing anguished screams that sound so genuine it is a phenomenon in its own right. The clear vocals that stand as opposition to the wild, hysteric and crushing screeches, the voice of reason, the voice of tranquillity, if you wish…Think of Garm of Arcturus/Ulver in his pseudo-operatic best performance and you'll get an idea…
The song arrangements are unique as well, incorporating some electronics, strange ambiences, some spoken lines, whispers and some remote jazz-fusion influences, especially in the guitar solos, which reminded me of the early works of Nocturnus, for some reason. Hell, they even harness a saxophone or the sampling of one, into their solos. Think Pink Floyd, think of the "A momentary lapse of reason" album and you'll get the idea.
This album is sad, yet strangely uplifting, two emotions that are colliding, clashing one into the other, simultaneously, and that is what's so hard to comprehend here, but what is also so very beautiful in this recording…
After writing so much, and actually saying nothing, but leaving a mere shadow of this work of art that has really to be heard, ten times in a row to absorb and understand it's not yet another gothic metal band we're dealing with here, after saying so much about nothing, I will just finish off this lame review with this:
This album has to be heard to be believed. This is one of the purest forms of emotion and beauty being recorded and one of the rarest gems of keyboard-driven doom/dark metal I had the pleasure of listening to in a long, long time. The amount of sonic information contained therein, the ideas, the musicianship; all is just perfect; in timing, in playing, in executing one of the most interesting, original-sounding slabs of doom metal I have heard in quite some time. Highest recommendations.
Chaim Drishner
STREFA KLIMATYCZNA:
Przyznam, że działalność Nightly Gale od samego początku (tj. od czasów demówki "Dream Of Dark Hour")mnie intrygowała. Ale nic dziwnego - to zespół jedyny w swoim rodzaju, zespół przy obcowaniu z którym smutek zdaje się być ideałem szczęścia ... Pamiętając przedostatni już teraz materiał "The Bleeding Art", zastanawiałam się tylko jak brutalnie można jeszcze rozdrapać strupy bólu. I przede wszystkim - czy w ogóle istnieje taka możliwość ... Cóż, po raz kolejny okazuje się, że wyobraźnia- nawet ta o bardzo szerokich horyzontach- ma swoje granice, których być może boi się przekroczyć. Nightly Gale z kolei nie boi się niczego. Po czterech długich latach powraca na scenę, by zatopić słuchacza w morzu cierpienia, które do tej pory wydawało się być wytworem mocno "poszarpanego" umysłu ...
"... And Jesus Wept" to wydawnictwo przynajmniej z dwóch powodów wyjątkowe. Po pierwsze jest to oficjalny debiut grupy (w barwach Pagan Records), a po drugie chyba mimo wszystko ważniejsze kolejny raz mamy do czynienia z muzyką na najwyższym poziomie, z muzyką silnie pobudzającą zdesperowaną wyobraźnię. Nightly Gale gra w sposób, do którego dotychczasowi fani już zdążyli przywyknąć. Jest do szpiku kości melancholijnie i ponuro. Do tego walcowate tempa, ciężkie gitary, wielowątkowość kompozycji ... W przeszłości wielokrotnie porównywani do My Dying Bride, tym razem wyprzedzili całe lata świetlne Angoli jeśli chodzi o kreowanie dołującej atmosfery. Oczywiście złośliwi bez opamiętania będą zarzucać kopiowanie a także będą się dziwić jak taki podziemny polski zespolik może pogrążać w czarniejszej rozpaczy niż ci, którzy powszechnie uznawani są za mistrzów tego gatunku. Jednak prawdy nie da się zamaskować - ona wręcz poraża na nowym dziele Nightly Gale. Tak dołującego doom metalu chyba obecnie nikt nie chce grać. Owy dramatyzm i owa muzyczna depresja najbardziej przypominają sztukę, jaką na swych dziełach wystawia Unholy. To zdecydowanie najbliższy prawdzie odnośnik, choć oczywiście daleko mu do wzorca idealnego. "... And Jesus Wept" to przede wszystkim własna dźwiękowa interpretacja ciemnej strony życia. Nastrój przygnębienia pogłębiają dwa różne męskie wokale. Jeden "krzykliwy" (coś a`la wczesny Burzum) pełen rozgoryczenia i rozpaczy, a drugi czysty pełen majestatu. W gitarowe pejzaże i pozornie tylko monotonny nastrój, doskonale wplatają się partie klawiszy oraz momentami ... saksofon. Komentarz w rodzaju "efekt jest piorunujący" to zbyt banalne podsumowanie. Zresztą każde zawarte tutaj słowo brzmi blado w porównaniu z dźwiękową podróżą przez najbardziej zdesperowane zakamarki umysłu.
"... And Jesus Wept" jawi się na scenie jako prawdziwa perła mrocznego, arcydepresyjnego grania. To już nie jest wyciskający łzy smutek. To totalny dół, przerażenie, granica wyobraźni, za którą swobodnie po falach czarnego oceanu płynie ból, o którym nikt dotąd nie miał pojęcia ... Jeśli masz odwagę wpaść w jego ramiona nie wahaj się ani chwili ...
8/10
METAL HEART:
Kontynuując wątek płyt niedocenionych nie sposób przejść obojętnie wobec losu, który stał się udziałem zabrzańskiego Nightly Gale. Po wydaniu demo "Dream of Dark Hour', taśmie "The Bleeding Art" i doskonałym promo "Erotica" do naszych eksportowych (czyt. najlepszych) doom metalowców uśmiechnęło się szczęście - w postaci najbardziej kultowej wytwórni w kraju Adama Małysza - Pagan Records. To właśnie za jej pośrednictwem świat usłyszał pełno wymiarowy debiut Nightly Gale. A jaki on jest? Prawie fenomenalny, wypełniający człowieka tym cudownym i radosnym uczuciem, gdy dowiadujemy się, że zostało nam trzy dni życia (ha,ha). A już poważniej, nie sposób nie zauważyć ewolucji, jaką zespół przebył i to nawet odnosząc się do "Erotica". Znacznie bardziej rozbudowane utwory, w których prym wiodą wręcz dostojne gitarowe riffy. Wspaniałe aranżacje, wspaniały blackowy krzyk Waldemara Sagana (znanego z bardzo dawnych czasów ze współpracy z Succubus i Dunkelheit) a nad wszystkim i tak góruje śpiew Sławomira Pyrzyka. Naprawdę podziwiam tego człowieka, za niezwykle naturalny, ciepły i jakby obojętny sposób artykulacji. Jeden z nielicznych wybitnych wokalistów na naszej scenie. Głupio byłoby nie wspomnieć o nowym nabytku zespołu: Jarosławie Toiflu, który również wniósł wiele, bowiem jest współodpowiedzialny za gitary, bas i klawisze. Co więcej wyprodukował ten album a gwoli ścisłości brzmienie jest klarowne i świetnie nadające się do tego typu muzyki. Cóż więcej? Zespół eksperymentuje z tempem, niekiedy swoją obecność zaznacza elektroniczny dysonans, ale jest jeszcze coś - saksofon, pojawiający się w trzech utworach. Po prostu coś pięknego, tak niewiele, ale jakże to miły przerywnik na płytach metalowych! Brawa za pomysł i wykonanie. Wszystkie utwory tworzą wspaniały klimat alienacji i zobojętnienia a mimo wszystko przebija się w nich jakaś nutka nadziei, na co? To już temat na inne rozważania. Osobiście wyróżniłbym "And if I Say That You Died" i "Cutting God's Throat" właśnie za to, że są kwintesencją stylu Nightly Gale. Dla miłośników zdjęć zespół przygotował we wkładce coś niekonwencjonalnego, podobnie jest i z muzyką, jakże niespotykaną w dzisiejszych czasach, bo szczerą...
Ocena: 9,5
NBC:
Nightly Gale to swego rodzaju rodzynek w stajni Pagan Records i w ogóle w polskim podziemiu. Dlaczego? Bo ich muzyka znacznie odbiega od popularnych dzisiaj gatunków. Mógłbym ją określić jako doom metal niezwykle rzadko spotykanej rasy, ale to nie wystarczyłoby, bowiem Nightly Gale tworzy muzykę, której zdefiniować się nie da. Grubą przesadą byłoby stwierdzenie, że nikt podobnie jak oni nie gra, ale nie ulega wątpliwości, że bardzo mało jest takich zespołów na światowym rynku metalowym. Ale w końcu nie od parady zespół, a zwłaszcza frontman (o ile można tak powiedzieć) grupy, Sławomir Pyrzyk często przyznaje się do fascynacji zespołem Unholy, i rzeczywiście wpływy tej kapeli w muzyce Nightly Gale są niezaprzeczalne. "... And Jesus Wept" to pięć długich (bo trwających średnio ponad 10 minut), przesiąkniętych na wskroś surowym klimatem i totalnie niekomercyjnych kompozycji. Muzyka jest ciężkostrawna, zwłaszcza gdy zdoła się dobrnąć do końca pierwszego przesłuchania i może być niezwykle trudna w interpretacji. Wielkie brawa należą się za stworzenie unikalnego klimatu - potwornie głębokiego, tajemniczego, niepokojącego, wywołującego nieraz strach. Już pierwsze takty "I'm the Only Way" obwieszczają nadejście ogromnej chmury, z której zaraz spadnie ulewny deszcz, tak silny, że aż zrywający korę z targanych przez nocną wichurę drzew. Niesamowity efekt grozy wywołuje siarczysty krzyk Waldemara Sagana przecinający tępe dźwięki pierwszego utworu i wdzierający się jak oszalały piorun uwolniony z gromowładnej nawałnicy. Ta muzyka sama płacze pod ciężarem ogromnego bólu, ale się nie poddaje. Rzuca wyzwanie. Staje do walki. Teraz ona przejmuje karty i rozpoczyna własną grę z własnymi zasadami, w których człowiek powalony ogromem nocy nie może się odnaleźć. Burza się rozpoczęła. Już nie ma odwrotu. Wichura uderza. Każdej Nocy. Bądź gotów.
ocena: 9/10
MASTERFUL:
Moi faworyci na polskiej scenie smęcenia wreszcie doczekali się debiutanckiego CD. Radość moja tym większa, że nie spodziewałem się, że znajdzie się wydawca na tak mało komercyjne granie. "...And Jesus wept" przynosi nam ponad 60 minut samobójczego dołowanego grania. Mało kto jest w stanie obcować z podobną muzyką przez tak długi okres czasu. Mi to przychodzi jednak z ochotą, bo to, co stworzyli Nightly gale wyłamuje się poza wszelkie ramy stylistyczne. Owszem, laik mógłby nazwać ich muzykę doom metalem, ale jakże byłoby to niewymierne i krzywdzące dla twórców! Zawrzeć w dźwiękach tyle bólu i melancholii potrafią naprawdę nielicznie. Jeśli miałbym w jakikolwiek sposób przyrównać muzykę Nightly gale do innych wykonawców, z pewnością pomyślałbym o Unholy. Chodzi mi raczej o samą atmosferę jaką wytwarza muzyka. Tego nie da się opisać !!! Tego trzeba posłuchać. Najlepiej w ciemnym pokoju, samemu. I broń Boże bez jakichkolwiek ostrych narzędzi w pobliżu!
ocena: 9 (a.p.)
MORBID NOIZZ:
Wprawdzie do oficjalnej premiery płyty został jeszcze kawałek czasu, ale nie omieszkam ponad dwa miesiące przed nią zaostrzyć wszystkim apetyty na ten kawałek (tam kawałek... ponad godzina) zajebistej, która mogłaby posłużyć jako soundtrack to podcinania sobie żył. Nighlty Gale istnieje już dobrych kilka lat i zawsze wzbudzał skrajne uczucia. Jedni (np. ja) pisali peany pod adresem zespołu i zachwalali niepowtarzalną i niesamowicie dołujące atmosferę ich nagrań. Drudzy dla odmiany gnoili ten zespół niemiłosiernie i zarzucali im monotonię i zbytnie podobieństwo do My Dying Bride. Wszyscy mieli rację, muzyka tego gliwickiego zespołu charakteryzuje się właśnie niepowtarzalną i dołującą atmosferą oraz jest monotonna. A co z tymi nieszczęsnymi porównaniami do MDB? Moim zdaniem nigdy nie było żadnych muzycznych podobieństw do Angoli - kto chciał ten na siłę mógł podciągnąć wokal Pyrzola pod głosik Aarona i tyle. Z pewnością lepszymi odnośnikami przy charakteryzowaniu muzyki Nightly Gale będą Winter (mniej) czy Unholy (dużo więcej) i nie chodzi mi tu wtym momencie o jakieś jaskrawe podobieństwa, ale o ogólny klimat nagrań tych zespołów - totalny dół, smutek, czarna rozpacz. Zespół ten jest z pewnością najwooolniej grającym tworem metalowym w kraju i nie jest to dla nich jedyny powód do dumy. Trójka tych smutasów powinna być dumna do tego stopnia, że nie powinni poznawać teraz sąsiadów, zdejmować rękawiczek przed podaniem ręki kolegom. Cóż, to najbardziej dołujący materiał jaki kiedykolwiek powstał na niwie polskiej sceny metalowej i jeden z najlepszych (jeśli nie najlepszy) doom metalowych nagrań ostatnich lat. Niesamowite wrażenie wywieraja wokale - zarówno ten blackowy (a'la Burzum) rozpaczliwy krzyk jak i pełne ciepła czyste śpiewy. Co ciekawe, komputerowa perkusja w przypadku tego zespołu nie brzmi wcale syntetycznie i pasuje do całości, do tego oczywiście klawisze, gitary i ... saksofon, który brzmi doprawdy imponująco. Taki właśnie jest Nightly Gale, taki właśnie ma być doom metal - wolna, ciężka i smutna muzyka, a nie wesołe pitu-pitu, którym nas raczy większość 'odkryć' rodem z tych wszystkich zasranych molochów. Gratulacje dla Pagan za zainwestowanie w ten zespół, są tego warci!
Ocena:9,5/10 (dap)
|
